Khaqani Shirvani
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
از دهر غَدر پیشه وفائی نیافتموز بخت تیره رای صفایی نیافتم
Ghazal 216بر سریر نیاز میغلطمبر چراگاه ناز میغلطم
Ghazal 218در سایهٔ شب شکست روزمخورشید سیاه شد ز سوزم
Ghazal 248دیده در کار لب و خالش کنمپیشکش هم جان و هم مالش کنم
Ghazal 249دل به سودای بتان دربستهامبتپرستی را میان دربستهام
Ghazal 260نزل عشقت جان شیرین آورمهدیهٔ زلفت دل و دین آورم
Ghazal 266دست از دو جهان کشیده خواهمیک اهل به جان خریده خواهم
Ghazal 270دارم سر آنکه سر برآرمخود را ز دو کون بر سر آرم
Ghazal 273خرمی کان فلک دهد غم داندل که با غم بساخت خرم دان
Ghazal 276ای صبح مرا حدیث آن مه کنای باد، مرا ز زلفش آگه کن
Ghazal 281آب و سنگم داد بر باد آتش سودای مناز پری روئی مسلسل شد دل شیدای من
Ghazal 286ای لعل تو پردهدار پروینوای زلف تو سایبان نسرین
Ghazal 299پشت پایی زد خرد را روی تورنگ هستی داد جان را بوی تو
Ghazal 302ای تماشاگاه جانها طرف لالهستان تومطلع خورشید زیر زلف مه جولان تو
Ghazal 308ای از پی آشوب ما از رخ نقاب انداختهلعل تو سنگ سرزنش بر آفتاب انداخته
Ghazal 309سرمستم و تشنه، آب دردهآن آتشگون گلاب درده
Ghazal 346جان از تنم برآید چون از درم درآئیلب را به جای جانی بنشان به کدخدائی
Ghazal 351درآ کز یک نظر جان تازه کردیبسا عشق کهن کان تازه کردی
Ghazal 352دوست داری که دوستدار کُشیهر دلی را هزار بار کشی
Ghazal 359به خرد راه عشق میپوئیبه چراغ آفتاب میجوئی
Ghazal 388ماهی که مه از قفای او بینیخورشید ز روی و رای او بینی
Ghazal 389داور جانی، پس این فریاد جان چون نشنوییارب آخر یارب فریاد خوان چون نشنوی
Ghazal 396قم بکرة و خذها با کورة الحیاتِفالدیک قد ینادی هات السُّلاف هاتِ
Ghazal 399دیوانه شوم چون تو پریوار نماییدر سلسلهٔ زلفِ پری، مار نمایی
Ghazal 401باز از نوای دلبری، سازی دگرگون میزنیدیر است تا در پردهای، از پرده بیرون میزنی
Qasida 5طفلی هنوز بستهٔ گهوارهٔ فنامرد آن زمان شوی که شوی از همه جدا
Qasida 16ای رای تو صیقل اختران راافسر توئی افسر سران را
Qasida 23مرا ز هاتف همت رسد به گوش خطابکزین رواق طنینی که میرود دریاب
Qasida 32صبح تا آستین برافشانده استدامن عنبر تر افشانده است
Qasida 45دست درافشان چو زی تیغ درفشان آوردنسر گردون را به خوان تیغ مهمان آورد