Khaqani Shirvani
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
صورت نمیبندد مرا کان شوخ پیمان نشکندکام من اندر دل شکست امید در جان نشکند
Qasida 91شه اختران زان زر افشان نمایدکه اکسیر زرهای آبان نماید
Qasida 98صبحگاهی سر خوناب جگر بگشاییدژالهٔ صبحدم از نرگسِ تر بگشایید
Qasida 129مرغ شد اندر هوا رقص کنان صبحدمبلبله را مرغوار وقت سماع است هم
Qasida 204الوداع ای کعبه کاینک وقت هجران آمدهدل تنوری گشته و زو دیده طوفان آمده
Qasida 210گر به قدر سوزش دل چشم من بگریستیبر دل من مرغ و ماهی تن به تن بگریستی
Qasida 213دوش که صبح چاک زد صدرهٔ چرخ عنبریخضر درآمد از درم صبحوش از منوری
Rubai 7عیسیلب و آفتابروئی پسرازنّارخط و صلیبموئی پسرا
Rubai 14ای تیغ تو آب روشن و آتش نابآبی چو خماهن، آتشی چون سیماب
Rubai 27دستی که گرفتی سر آن زلف چو شَستپائی که ره وصل نوشتی پیوست
Rubai 36گردون حشمی ز پایهٔ رفعت اوستدریا نمی از ترشح نعمت اوست
Rubai 46بینی کله شاه که مه قوقهٔ اوستگیتیش بگنجدی نگنجد در پوست
Rubai 77آن غصه که او تکیهگه سلطان استبهتر ز چهار بالش شاهان است
Rubai 97خاقانی را جور فلک یاد آیدگر مرغ دلش زین قفس آزاد آید
Rubai 107معشوق ز لب آب حیات انگیزدپس آتش تب چرا ازو نگریزد
Rubai 140امشب نه به کام روزگار است آن مردناخورده شراب در خمار است آن مرد
Rubai 141در باغ شعیب و خضر و موسی نگریدتا چشمهٔ خضر و ماه و شعری نگرید
Rubai 145رخسار تو را که ماه و گل بنده بودلشکرگه آن زلفِ سرافکنده بود
Rubai 153خاقانی را جور فلک یاد آیدگر مرغ دلش زین قفس آزاد آید
Rubai 166خاقانی اگر یار نماید رخساررخسار چو زر به ناخنان خسته مدار
Rubai 173گفتم به دل ار چو نی ببرندم سرننشینم تا نخایم آن شکر تر
Rubai 191خاقانی اگرچه خاک توست ای مهوشچون آتش و آب و باد باشد سرکش
Rubai 206ای بدر همال قدر خورشید جمالکیوان دل مشتری رخ زهره مثال
Rubai 214ای پیش تو مهر و ماه و تیر و بهرامبر جیس و زحل، زهره حمل ثور غلام
Rubai 231در عشق شکسته بسته دانی چونملب بسته و دل شکسته دانی چونم
Rubai 239چون سایه اگر باز به کنجی تازمهمسایهٔ من سایه نبیند بازم
Rubai 268خاقانی از اول که دمی داشت فزونمیبود درون پرده چون پرده درون
Rubai 273گر خاک ز من به اشک خون پالودننالید، منال کو گه آسودن
Rubai 276امروز به حالی است ز سودا دل منترسم نکشد بیتو به فردا دل من
Rubai 277خاقانی را غم نو و درد کُهُنآورد بدین یک نفس و نیم سُخُن