Khaqani Shirvani
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
به خدائی که کرد گردون راکلبهٔ قدرت الهی خویش
Qit'a 220روز عمر آمد به پیشین ای دریغکار بر نامد به آئین ای دریغ
Qit'a 234بیش بیش است فضل خاقانیدولتش کم کم آمد از عالم
Qit'a 238غصهٔ دل گفت خاقانی که از ابناء جنسکس نماند و من به ناجنسان چنین واماندهام
Qit'a 244از عزیزان سؤال دل کردمهیچ شافی جواب نشنیدم
Qit'a 250دلی داشتم وقتی، اکنون ندارمچه پرسی ز من حال دل چون ندارم
Qit'a 251غم عمری که شد چرا نخورمغم روزی ابلهانه خورم
Qit'a 254فلک خاک در میر است و من هماز آن مدحش به آب زر نویسم
Qit'a 258چون جاه پدید آرد دشمن که بد اندیشدپس جاه بتر دشمن زو نیکتر اندیشم
Qit'a 263آنچه افتاد چند بار مراپند نگرفتم ای فلان که منم
Qit'a 287منم که همچو کمان دستمال ترکانمهمه ز غمزه خدنگ آخته به کینهٔ من
Qit'a 290خواجه موشی است زیر بر به کمینگربه چشم و پلنگ خشم از کین
Qit'a 306راز دارم مرا ز دست مدهبیخودان را به خودپرست مده
Qit'a 313نیک مردی کجاست خاقانیکه در او درد مردمی یابی
Qit'a 321ای جهان داوری که دوران راعهد نامهٔ بقا فرستادی
Qit'a 324پاکا ملکا قدّ فلک راجز بهر سجود خم نکردی
Qit'a 329آفاق زیر خاتم خوارزم شاهی اَستمانا ز بخت یافت نگین پیمبری
Qit'a 353آب شهوت مریز خاقانیدست ازین آب هم به آب بشوی
Qit'a 355مِرفَق دهم به حضرت صاحب قصیدهایخوشتر ز اشک مریمی و باد عیسوی
Tarji-band 1جام ز می دو قله کن خاص برای صبحدمفرق مکن دو قبله دان جام و صفای صبحدم
Tarji-band 6خندهٔ سر به مهر زد دم صبحالصبوح ای حریفِ محرمِ صبح
Tarkib-band 7ای روز رفتگان جگر شب فرو دریدآن آفتاب از آن جگر شب برآورید
Ghazal 9ای پار دوست بوده و امسال آشناوی از سزا بریده و بگزیده ناسزا
Ghazal 41ای قوی دل به رفیعالدرجاتوز برائت به جهان داده برات
Ghazal 45لعل او بازار جان خواهد شکستخندهٔ او مُهر کان خواهد شکست
Ghazal 48از حال خود شکسته دلان را خبر فرستتسکین جان سوختگان یک نظر فرست
Ghazal 58شوری ز دو عشق در سر ماستمیدان دل، از دو لشکر آراست
Ghazal 103عشق تو به هر دلی فرو نایدو اندوه تو هر تنی نفرساید
Ghazal 111پردهٔ نو ساخت عشق، زخمهٔ نو درفزودکرد به من آنچه خواست، برد ز من آنچه بود
Ghazal 113دل که در دام تو افتاد غمِ جان نَبَرَدجان که در زلف تو شد راه به ایمان نبرد