Khaqani Shirvani
- Love
- Divine love
- Separation
- Wine and the tavern
- Nature and spring
- Fate
- Death
- Wisdom and advice
- Homeland
- Praise
- Satire
- Lament
های خاقانی تو را جای شکر ریز است و شکرگر دهانت را به آب زهرناک آکندهاند
Qit'a 151شهر زوری گدا بود خاصهکش به بغداد پرورش کردند
Qit'a 155میسزد قبلهٔ خاقانی از آنکه صفات می پیوست کند
Qit'a 176ای امیر امرای سخن و شاه سخابه سخن مثل عطارد به سخا چون خورشید
Qit'a 196گر کهان مه شدند خاقانیتو در ایشان به مهتری منگر
Qit'a 215سفرهای و بر او چو سفرهٔ گلاز برون سرخ و از درون زردیش
Qit'a 219چشم بر کار دوست دار چنانکه غیوران بر اهل پردهٔ خویش
Qit'a 221تا به خط شط ارجیش درنگ است مرابحر ارجیش ز طبعم صدف افزود صدف
Qit'a 233امشب من و اوحد و مؤیدهر سه دو حدیث رانده یکدم
Qit'a 239هر خشک و تر که داشتم از غم بسوختمهر بال و پر که داشتم از دم بسوختم
Qit'a 246آن به من میرسد ز سختی و رنجکه به جان مرگ را خریدارم
Qit'a 247در دهر سیه سپیدم افکندبخت سیه سپید کارم
Qit'a 260من که خاقانیم به هیچ بدیبد نخواهم که اوست یزدانم
Qit'a 263آنچه افتاد چند بار مراپند نگرفتم ای فلان که منم
Qit'a 264به خدائی که در خدائی اوهیچگونه ریا نمیبینم
Qit'a 265منکوب طبعم آوخ و منکوس طالعمبر عالم سبک سر از آن سر گران بوم
Qit'a 267خاقانیا نجات مخواه و شفا مبینکهآرَد شفات علت و زاید نجات، بیم
Qit'a 271کو نُزل عاشقان که به منزل رسیدهایمجان نورهان دهیم که نادیده دیدهایم
Qit'a 278دبیران را منم استاد و میران را منم قُدوهمرا هم قُدوه هم استاد عزالدین بوعمران
Qit'a 280ز آل غانم اگرچه نفعی نیستباری آسودهاند عالمیان
Qit'a 281از کمال توست خاقانی نه از نقصان که دهراز نهان آب رخت خواهد به عمدا ریختن
Qit'a 284خیره کشا، بد کنشا، ظالما!این همه نیکان مکش و بد مکن
Qit'a 291زین کلک من که سحر طرازی است راستیندست زمانه راست طرازی بر آستین
Qit'a 292لوریی گفت مرا در عرفاتکه می و بنگ نگیرم پس از این
Qit'a 293به نسبت از تو پیمبر بنازد ای سیدکه از بقا نسب ذات توست حاصل ازو
Qit'a 299آبم ببرد بخت، بخ ای خفته بخت بخنانم نداد چرخ، زهی سفله چرخ زه
Qit'a 303ای بلخیَک سَقَط چه فرستی به شهر ماچندین سُقاطهٔ هوس افزای عقل کاه
Qit'a 305زهی عقد فرهنگیان را میانهمیان پیشت اصحاب فرهنگ بسته
Qit'a 319یک مشت خاکی ارچه دربند کاخ و کوخیبرگ از خدا طلب کن بگذار شاخ و شوخی
Qit'a 321ای جهان داوری که دوران راعهد نامهٔ بقا فرستادی