Sharafnama, chapter 11
What is a masnavi?
Masnavi: a long poem in self-rhyming couplets, usually an epic or a tale.
بیا ساقی از خنب دهقان پیرمیی در قدح ریز چون شهد و شیر
نه آن میکه آمد به مذهب حراممیی کهاصل مذهب بدو شد تمام
بیا باغبان، خرمی سازکنگل آمد، در باغ را باز کن
نظامی به باغ آمد از شهربندبیارای بستان به چینی پرند
ز جعد بنفشه برانگیز تابسر نرگس مست برکش ز خواب
لب غنچه را کایدش بوی شیرز کام گل سرخ در دَم عبیر
سهی سرو را یال برکش فراخبه قمری خبر ده که سبزست شاخ
یکی مژده ده سوی بلبل به رازکه مهد گل آمد به میخانه باز
ز سیمای سبزه فروشوی گردکه روشن به شستن شود لاجورد
دل لاله را کامد از خون به جوشفرو مال و خونی به خاکی بپوش
سر نسترن را ز موی سپیدسیاهی ده از سایه مشکبید
لب نارون را میآلود کنبه خیری زمین را زراندود کن
سمن را درودی ده از ارغوانروان کن سوی گلبن آب روان
به نو رستگان چمن باز بینمکش خط در آن خطه نازنین
به سرسبزی از عشق چون من کسانسلامی به هر سبزهای میرسان
هوا معتدل، بوستان دلکش استهوای دل دوستان زان خوش است
درختان شکفتند بر طرْف باغبرافروخته هر گلی چون چراغ
به مرغ زبانبسته آواز دهکه پرواز پارینه را ساز ده
سراینده کن نالهٔ چنگ رادرآور به رقص این دل تنگ را
سر زلف معشوق را طوق سازدرافکن بدین گردن آن طوق باز
ریاحین سیراب را دستهبندبرافشان به بالای سرو بلند
از آن سیمگون سکهٔ نوبهاردرمریز کن بر سر جویبار
به پیرامن برکه آبگیرز سوسن بیفکن بساط حریر
در آن بزمهٔ خسروانی خرامدرافکن می خسروانی به جام
به من ده که می خوردن آموختمخورم خاصه، کز تشنگی سوختم
به یاد حریفان غربتگرایکز ایشان نبینم یکی را بهجای
چو دوران ما هم نمانَد بسیخورد نیز بر یاد ما هر کسی
به فصلی چنین فرخ و سازمندبه بستان شدم زیر سرو بلند
ز بوی گل و سایهٔ سروبنبه بلبل درآمد نشاط سخن
به گلچیدن آمد عروسی به باغفروزندهرویی چو روشنچراغ
سر زلف در عطفدان کشانز چهره گل از خنده شکرفشان
رخی چون گل و بر گل آورده خویبه من داد جامی پر از شیر و می
که بر یاد شاه جهان نوشکنجز این هرچه داری فراموش کن
نشستم همی با جهاندیدگانزدم داستان پسندیدگان
به چندین سخنهای زیبا و نغزکه پالودم از چشمه خون و مغز
هنوزم زبان از سخن سیر نیستچو بازو بوَد، باک شمشیر نیست
بسی گنجهای کهن ساختمدرو نکتههای نو انداختم
سوی مخزن آوردم اول بسیچکه سستی نکردم در آن کار هیچ
وزو چرب و شیرینی انگیختمبه شیرین و خسرو درآمیختم
وز آنجا سرا پرده بیرون زدمدر عشق لیلی و مجنون زدم
وزین قصه چون باز پرداختمسوی هفتپیکر فرس تاختم
کنون بر بساط سخنپروریزنم کوس اقبال اسکندری
سخن رانم از فرّ و فرهنگ اوبرافرازم اکلیل و اورنگ او
پس از دورهایی که بگذشت پیشکنم زندهش از آب حیوان خویش
سکندر که راه معانی گرفتپی چشمهٔ زندگانی گرفت
مگر دید کز راه فرخندگیشود زنده از چشمهٔ زندگی
سوی چشمهٔ زندگی راه جستکنون یافت آن چشمه کانگاه جست
چنین زد مثل شاه گویندگانکه یابندگانند جویندگان
نظامی چو می با سکندر خورینگهدار ادب تا ز خود برخوری
چو همخوان خضری برین طرْف جویبه هفتاد و هفت آب، لب را بشوی
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/nizami-serefname-11
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Oh heaven, how much longer wilt thou revolve so slowly? Oh earth, how much longer wilt thou endure this tyranny contentedly?After each night comes the dawn; the end of every burden is to be unloaded.
The Treasury of Mysteries, chapter 39The feet of Christ, walking on the earth, passed across a small market place.He saw a wolf dog which had fallen by the cross roads; its life had gone out of its body.
The Treasury of Mysteries, chapter 40Arise and roll up the carpet of the heaven, because there is no fidelity on this chequered backgammon board.Do not seek the picture of thy heart’s desire in its union. Do not expect fair play, when it doubles its throw.
The Treasury of Mysteries, chapter 41A Magian from the empire of India walked to a flower garden.He saw a resort like a beautiful picture; he found a kingdom decorated with unreality.
Poems by other poets · Nature and spring
Yenə fəsli-bahar olmuş məgər badi-bahar oynar,Dəyər hər ləhzə gül üzdə pərişan zülfə, tar oynar.
Dil eşq yolunda zar olubdurDil eşq yolunda zar olubdur,Bir gül həvəsində xar olubdur.
Gülüstan xar olubdur bana sənsizGülüstan xar olubdur bana sənsiz,Genişlik dar olubdur bana sənsiz,
AğlayıbBir cavan ölübdü qürbət diyarda,Vətənin torpağı, daşı ağlayıb.