تو نور یقین آمدی و رهبر راهیاز نور جمالت نتوان گفت: کماهی

عارف بگرفتست بیک حمله تجریداز دولت دیدار تو از ماه بماهی

بی تو نتوانم نفسی زیستن، ای دوستای نور دل و دیده، که پشتی و پناهی

خاطر چه کند چون نکند توبه فراموش؟چون رهبر راه آمدی و رهزن راهی

چندان که دویدم بجز از دوست ندیدمجز دوست ندیدم به جهان آمر و ناهی

در زمره ما جمله سگان رهبر راهندزاهد، تو رباهی و ندانم چه رباهی

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. قاسم، همه یاران بره توبه برفتندتو توبه کن از خویش، که تقصیر و گناهی

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets