کرده‌ام بر خود گوارا تلخیِ دشنام رادیده‌ام در عینِ ناکامی جمالِ کام را

انتقامِ هرزه‌گویان را به خاموشی گذارتیغ می‌گوید جوابِ مرغِ بی‌هنگام را

کامِ خود شیرین اگر خواهی، به کامِ خلق باشتلخ باشد کام دایم مردمِ ناکام را

نقشِ موم و شعله هرگز راست ننشیند به همروی از فولاد باید سیلی ایام را

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. لعل سیرابش زکاتِ بوسه بیرون می‌کندکیست تا آرد به یادش صائبِ گمنام را؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets