صباح مستی و شام خمار می‌گذردخوشی و ناخوشی روزگار می‌گذرد

اگر ز شش جهت آیینه پیش رو دارمز هفت پرده چشمم غبار می‌گذرد

بیا که جوش گل بوسه است روی ترامرو که عمر چو باد بهار می‌گذرد

هر آنچه از پسر ناخلف رود به پدرز اهل عصر بر این روزگار می‌گذرد

همیشه روی تو یک پیرهن عرق داردکه آب گوهر بر یک قرار می‌گذرد

به دامن افق آن صبح شوربختم منکه عمر خنده من در خمار می‌گذرد

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. به غیر خامه دریانژاد من صائبکه از سر گهر شاهوار می‌گذرد؟

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern