وقت است سربرآورد از خاک، لاله هاآید ز زور باده به گردش پیاله ها

گردید تازه، داغ فرورفتگان خاکدر چشم و دل مرا ز تماشای لاله ها

دیوانگی است سلسله پای کودکانوحشت نمی کنند ز مجنون غزاله ها

در دور عارض تو چو اشک از نظر فتادماهی که بود مردمک چشم هاله ها

تا دل ز داغ ساده بود، فرد باطل استبی مهر، اعتبار ندارد قباله ها

هر چند نی به ناله ز دلها گرهگشاستاز بند خود خلاص نگردد به ناله ها

بر صفحه عذار بتان، نقطه های خالدر مصحف مجید بود چون جلاله ها

Maqta — the closing couplet bearing the poet’s pen name. صائب به چشم هر که شد از فکر خرده بیندر هیچ نقطه نیست، نباشد رساله ها

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Wine and the tavern