Səfeh qazı
Vardı bir qaziyi-bülənd-cənab,Əzqəza bir gecə oxurdu kitab.Gördü qazı yazıbdılar hikmət –Kim, ola kimsədə bu iki sifət:Başı kiçik ola, uzun rişi,Olur əhməq zəmanədə o kişi.Dedi, ey vay kim, bu iki sifətTapılır məndə, bəs zəhi xiclət!O gecə pərt oldu əhvali,Sübh şagirdin eylədi hali.Dedi şagird: – Ey imami-mübin,Olma bu fikrdən əbəs qəmgin.Lilləhül-həmd kim, kəmalın var,Gözəl adabü yaxşı halın var.Bu deyil şərü fiqh məsələsi,Gəlib əhli-qiyafənin həvəsi,Çox yazıblar bu növ əhvalat,Etibarı nədir onun, heyhat!Dəfeyi-sani, ol rəfi-cənabOxuyurdu gecə evində kitab.Yenə ol sərgüzəştə oldu düçar.Dedi kim, xeyr, məndə var asar.Etdi şagird vəsfimi zahir,Mənə verdi təsəlliyi-xatir.Məndə əhməqliyin əlaməti var,Bəs gərək çarəsin tapam naçar.Başa əmmaməni böyük qoyaram,Olu başım böyük, tutar aram.Kəsərəm nisfini çü saqqalık,Rəf olur qüssəsi bu əhvalın.Olmasam mən əgər uzunsaqqal,Məni əhməq deməzlər əhli-kəmal.Bir vəcəb tutdu rişin ol mürtaz,Axtarıb evdə tapmadı miqraz.Tutdu rişin çirağa, odlandı,Yandı saqqalı, həm əli yandı.Qoydu əldən təmam saqqalı,Sərbəsər yandı həm rüxi-alı.Həmi yandırdı saqqalın, həm üzün,Alov az qaldı kim, çıxarda gözün.Yerbəyerdən üzü tuluqlandı,Özünün axmaq olduğun qandı.
Жил кадий на свете, почтенный судья.Однажды он книгу прочел Бытия.И притча одна, повторенная вслух,Смутила судьи незатейлявый дух:«Ато длиннобород, но мала голова,Неумным того почитает молва».Наш кадий подумал:«Беда велика,О, срам, я имею черты дурака,Два признака глупости! Праведный бог».В ту ночь на мгновенье заснуть он не мог,А утром, чуть в дверь ученик постучал,О притче учитель ему рассказал.Но тот возразил:«О достойный имам,Себя не печаль по таким пустякам.Всевышнему слава, ты мудр и богат,Коран изучил и блюдешь шариат.Хоть внешность — я тоже наслышан о том —Иные мужи сочетают с умом,Но смысла я в этом не вижу ничуть!»Наш кадий вновь книгу решил развернутьИ спова, ту притчу прочтя до конца,В себе обнаружил приметы глупца:«Меня утешал лизоблюд-ученик,Затем что малец к подхалимству привык.Но я изучил роковые листыИ должен избыть две позорных черты.Мала голова, но обитель ума,Ее увеличить поможет чалма».Огромный сумел навертеть он тюрбан,И стала башка, как большой барабан.С одной без ущерба расправясь чертой,Наш кадий покончить решил с бородой.«Отныне я стану короткобородИ глупым никто меня впредь не сочтет!»Презрения полон судья к бороде,А ножниц, на грех, не сыскалось нигде.Он сунулся к лампе зажженной тогда —И пламенем рыжим взялась борода.Рукою лицо заслонить он не смог,Едва не ослепший, он брови обжег.На красном и голом лице, посмотри,Как крупные сливы, блестят волдыри.А что с бородою?Сгорела дотла.Так глупость судью до беды довела.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/en/works/seyid-ezim-sefeh-qazi
Use ← → keys to move, R for a random poem
More by this author
Dedim: ey gül, niyə etdin məni zülfündə əsir?Dedi: divanə olan şəxsə gərəkdir zəncir.
Dəhənin dilbərimin çeşmeyi-heyvan dedilərDəhənin dilbərimin çeşmeyi-heyvan dedilər,Kim inanır bu sözə, göz görə böhtan dedilər.
Ənbər saçılır, qafileyi-ud gəlibdirƏnbər saçılır, qafileyi-ud gəlibdir,Guya ki, genə çəngü dəfü ud gəlibdir.
Şükr eylə, könül, söhbəti-cananə yolun varŞükr eylə, könül, söhbəti-cananə yolun var,Ey tutiyi-şeyda, şəkəristanə yolun var.
Poems by other poets
Şiveyi-əhli-zamanə bəzmi-qəndü çaydırKimsədə əndazə yox, hər kimsənə xudraydır
MəsləhətMəşədi Sijimquluya cavab**Sijimqulu, eyləmisən məsləhət,
Yandırdın MəniYanasan yanasan yandırdın məniSən də mənim tək yanasan könül
Müxəmməs: Dila, etmə təvəqqe rastguluq qanda qalmışdırDila, etmə təvəqqe rastguluq qanda qalmışdır,Qərinə özgədir, onlar keçən dövranda qalmışdır,