Короткие
دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفتگل به رغبت نتوان از کف درویش گرفت
Отдельное стихотворение 114(دلم ز سینه به آن زلف تابدار گریختز چارموجه غم در دهان مار گریخت)
Отдельное стихотворение 115مرا گشایش خاطر ز دامگاه بلاستکمند وحدت من چارموجه دریاست
Отдельное стихотворение 116سیاه روی کتاب از ورق شماری ماستشبی که صبح ندارد سیاهکاری ماست
Отдельное стихотворение 117ترا که پنبه گوش شعور سیماب استنفس کشیدن محشر فسانه خواب است
Отдельное стихотворение 118زبان شانه درازست بر سر عالمبه این که خدمت زلف تو حق شمشادست
Отдельное стихотворение 119دل آرمیده بود گفتگو چو هموارستچمن صحیح بود تا نسیم بیمارست
Отдельное стихотворение 120ستاره سحر عشق چشم بیدارستغبار لشکر غم ناله شرربارست
Отдельное стихотворение 121ترا که خط بناگوش ابجد نازستچه وقت توبه حسن کرشمه پردازست؟
Отдельное стихотворение 122کلام تلخ جبینان حلاوت آمیزستزمین هند به آن تیرگی شکرخیزست
Отдельное стихотворение 123تبسمی که دهد یار ازان دهن جان استمیی که بوسه بر آن لب زد آب حیوان است
Отдельное стихотворение 124سخن بلند چو گردد به وحی مقرون استاتاقه سر مصحف کلام موزون است
Отдельное стихотворение 125ز ناله ام در و بام قفس نگارین استز گریه ام چمن روزگار رنگین است
Отдельное стихотворение 126هزار گرگ هوس در کمین عصمت توستچه وقت رفتن صحرا و سیر و صحبت توست؟
Отдельное стихотворение 127حیرتکده چشم مرا خواب ندیده استافتادگی اشک مرا آب ندیده است
Отдельное стихотворение 128بر سبزه خط تکیه مکن موج سرابی استهر حلقه پی رفتن حسن تو رکابی است
Отдельное стихотворение 129اندیشه ز مستی نکند هر که شرابی استکآبادی این طایفه موقوف خرابی است
Отдельное стихотворение 130ارباب همم را چه غم از بی پر و بالی است؟بال و پر این طایفه از همت عالی است
Отдельное стихотворение 131جز گوشه میخانه مرا جای دگر نیستچون خم ز خرابات مرا پای سفر نیست
Отдельное стихотворение 132جز نام تو بر لوح دلم هیچ رقم نیستدر نامه ما یک سر مو سهو قلم نیست
Отдельное стихотворение 133ارباب حیا را لب نانی ز جهان نیستروزی ز دل خود خورد آن را که زبان نیست
Отдельное стихотворение 134در چشم و دل پاک ز دنیا خبری نیستدر عالم حیرت ز تماشا خبری نیست
Отдельное стихотворение 135هر کس طمع روی دل از مردم خس داشتامید شکرخند گل از چاک قفس داشت
Отдельное стихотворение 136زاهدان را گوشه خلوت بس استعارفان را نشأه وحدت بس است
Теги расставлены автоматически по ключевым словам и уточняются редакторами.