Эпоха Сефевидов
تا خیال زلف او ره در دل دیوانه داشتاز پر و بال پری جاروب این ویرانه داشت
Отдельное стихотворение 92در محبت کام نتوان بی دل خونخواره یافتغنچه خونها خورد تا چون گل دل صدپاره یافت
Отдельное стихотворение 93پنجه غیرت دل پرویز را در هم شکستهر کجا حرفی ز شیرین کاری فرهاد رفت
Отдельное стихотворение 94به این عنوان اگر قامت کشد سرو دلارایتنماید طوق قمری جلوه خلخال در پایت
Отдельное стихотворение 95هر کجا قامت دلدار به دعوی برخاستسرو چون زنگ ز آیینه قمری برخاست
Отдельное стихотворение 96تار و پود فلک از ناله پیچیده ماستپیله اطلس گردون دل غم دیده ماست
Отдельное стихотворение 97پیش ارباب خرد رسم تکلف باب استدر خرابات مغان ترک ادب آداب است
Отдельное стихотворение 98پیش اشکم که خروشنده تر از سیلاب استبحر را مهر خموشی به لب از گرداب است
Отдельное стихотворение 99چشمت از گوشه میخانه بلاخیزترستپسته تنگ تو از بوسه شکرریزترست
Отдельное стихотворение 100در شکست دل ما سعی نه از تدبیرستپشت این لشکر آگاه، دم شمشیرست
Отдельное стихотворение 101فکر دنیای دنی کار خدانشناس استهر چه در دل گذرد غیر خدا وسواس است
Отдельное стихотворение 102چاره خاک نشینان به قضا ساختن استپیش شمشیر حوادث سپر انداختن است
Отдельное стихотворение 103تا به کام است فلک، خار گل پیرهن استبخت تا سبز بود ساحت گلخن چمن است
Отдельное стихотворение 104شور دریای وجود از سر پرشور من استرقص مینای فلک از می پرزور من است
Отдельное стихотворение 105اشک از گرمی آه دل من گلگون استطره آه من از سلسله مجنون است
Отдельное стихотворение 106نامه لاله که داغ جگرش مضمون استچشم بر راه قبول نظر مجنون است
Отдельное стихотворение 107یک سر زلف تو در چین و یکی ماچین استچشم بد دور ازان ملک که حدش این است
Отдельное стихотворение 108روزگاری است که پایم ز چمن کوتاه استدست امیدم ازان سیب ذقن کوتاه است
Отдельное стихотворение 109اشک خالی کن دلهای غم اندوخته استسخن سرد نسیم جگر سوخته است
Отдельное стихотворение 110راحت و محنت عالم به هم آمیخته استگوهر تجربه در خاک سفر ریخته است
Отдельное стихотворение 111دل هر کس که مسلم ز علایق رسته استچون سپندی است که از آتش سوزان جسته است
Отдельное стихотворение 112جوش سودا ز سرم عقل گرانبار گرفتاین چنین گل نتوان از سر دستار گرفت
Отдельное стихотворение 113دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفتگل به رغبت نتوان از کف درویش گرفت
Отдельное стихотворение 114(دلم ز سینه به آن زلف تابدار گریختز چارموجه غم در دهان مار گریخت)
Теги расставлены автоматически по ключевым словам и уточняются редакторами.