Эпоха Сефевидов
وقت جمعی خوش که تخمی در ته گل کردهاندخاطر خود جمع از امید حاصل کردهاند
Отдельное стихотворение 213فتنه و آشوب از هرسو به من رو کردهاندتا دگر چشمان پرکارش چه جادو کردهاند
Отдельное стихотворение 214زهر در پیمانه کردم انگبین پنداشتندخون دل خوردم شراب آتشین پنداشتند
Отдельное стихотворение 215نغمه و گفتار خوش ارواح را بال و پرندگر به صورت رهزنند اما به معنی رهبرند
Отдельное стихотворение 216پنبه از بی طالعی ناخن به داغم می زندپرده فانوس، دامن بر چراغم می زند
Отдельное стихотворение 217ناله ام ناخن به داغ عندلیبان می زندگریه گرم من آتش در گلستان می زند
Отдельное стихотворение 218روز روشن آه ما بر قلب گردون می زندعاجزست آن کس که بر دشمن شبیخون می زند
Отдельное стихотворение 219اهل دعوی خط به حرف اهل معنی می کشنداین سگان با آهوان گردن به دعوی می کشند
Отдельное стихотворение 220گه لب لعلش دهد دشنام و گه تحسین کندهر نفس خود را به رنگی در دلم شیرین کند
Отдельное стихотворение 221می گذارد کفش هر کس پیش پای میهماندر لباس خدمت اظهار ملالت می کند
Отдельное стихотворение 222روح را با تن شکمپرور برابر میکندبادبان را کشتی پربار لنگر میکند
Отдельное стихотворение 223میان نور و ظلمت عالمی دارم، نمی دانمکه شامم صبح یا صبح امیدم شام می گردد
Отдельное стихотворение 224ز عشق افزون تمنای دل خودکام می گرددز خورشید قیامت این ثمرها خام می گردد
Отдельное стихотворение 225کدامین سینه مجروح مهمان تو می گردد؟که شور حشر بر گرد نمکدان تو می گردد
Отдельное стихотворение 226دل عاشق به جنت قانع از دلبر نمی گرددتسلی تشنه دیدار از کوثر نمی گردد
Отдельное стихотворение 227کسی تا کی برای رزق دل بر آسمان بندد؟به جاب آب، آب رو به جوی کهکشان بندد
Отдельное стихотворение 228خطش خورشید را در دامگاه هاله می آردرخ او جام می را در لباس لاله می آرد
Отдельное стихотворение 229ز آب تیغ او هر بیجگر سربرنمی آردز سر تا نگذرد غواص، گوهر برنمی آرد
Отдельное стихотворение 230نهال قامت او کی مرا از خاک بردارد؟که چون نقش قدم افتاده ای در هر گذر دارد
Отдельное стихотворение 231خطر از قاطعان راه، رهبر بیشتر داردکه پیرو پیش رو از پیشرو دایم سیر دارد
Отдельное стихотворение 232(غبارم را نسیم ناتوانی دربدر داردغریب کشور طالع چه پروای سفر دارد؟)
Отдельное стихотворение 233ازان فرهاد دایم جای در کوه و کمر داردکه از هر لاله نقش پای گلگون در نظر دارد
Отдельное стихотворение 234خوشا دردی که مهرم از لب خاموش برداردخوشا جوشی که از سر دیگ را سرپوش بردارد
Отдельное стихотворение 235چه زنگ از خاطر من دیده نمناک بردارد؟چه گرد از روی برگ تاک، اشک تاک بردارد؟
Теги расставлены автоматически по ключевым словам и уточняются редакторами.