Эпоха Сефевидов
به لب از شوق صدره بیش جان نامه می آیدکه حرفی از دهانش بر زبان خامه می آید
Отдельное стихотворение 309اگر خواهی سر مویی نپیچد سر ز فرمانتبه خاموشی زبانی چون زبان شانه می باید
Отдельное стихотворение 310مگر پروانه حرفی از کنار و بوس می گوید؟که شمع امشب سخن از پرده فانوس می گوید
Отдельное стихотворение 311(صبا در هم خبر از طره جانانه می گویدسخن های پریشان با من دیوانه می گوید)
Отдельное стихотворение 312آن که چشمان ترا نشأه بیهوشی دادمستمندان ترا ذوق جگرنوشی داد
Отдельное стихотворение 313(یک ادای نمکین در همه عمر نکردیارب این بخت مرا تهمت شوری که نهاد؟)
Отдельное стихотворение 314زلف او کی به خیال من غمناک افتد؟مگر از شانه به فکر دل صد چاک افتد
Отдельное стихотворение 315گر چنین سرو ز بالای تو درهم گرددطوق هر فاخته ای حلقه ماتم گردد
Отдельное стихотворение 316اگر ابروی تو محراب نمازم گرددکعبه پروانه صفت گرد نیازم گردد
Отдельное стихотворение 317حسن خط پرده فهمیدن مضمون گرددکسی آگاه ز مضمون خطش چون گردد
Отдельное стихотворение 318عیب در چشم و دل پاک هنر میگرددکف بیمغز درین بحر گهر میگردد
Отдельное стихотворение 319شبنم از روی لطیف تو نظر می دزددغنچه از شرم تو سر در ته پر می دزدد
Отдельное стихотворение 320بوی گل مژده آشوب جنون می آردناله بلبلم از پرده برون می آرد
Отдельное стихотворение 321شوربختی ز دو چشم تر ما می باردتلخکامی ز لب ساغر ما می بارد
Отдельное стихотворение 322هر که را می نگری شکوه ز قسمت داردجز دل ما که به ناداده قناعت دارد
Отдельное стихотворение 323ناله ام کاوش ازان خنجر مژگان داردگریه من نمک طرز ز طوفان دارد
Отдельное стихотворение 324نمک لعل تو کی چشمه حیوان دارد؟یوسف مصر کی این چاه زنخدان دارد؟
Отдельное стихотворение 325اشک ما آتش حل کرده به دامن دارددانه سوختگان برق به خرمن دارد
Отдельное стихотворение 326چمن خلد کی این لاله و نسرین دارد؟لب اعجاز کی این خنده شیرین دارد؟
Отдельное стихотворение 327با رخت آینه خوش عیش تمامی داردشانه با هر شکن زلف تو دامی دارد
Отдельное стихотворение 328خنک آن دل که ز وسواس تمنا گذرددامن افشان چو نسیم از سر دنیا گذرد
Отдельное стихотворение 329رهنوردی که مدارش به توکل گذردگر قدم بر سر دریا نهد از پل گذرد
Отдельное стихотворение 330داغم از خنده بیهوده خود، می ترسمکه چو گل مدت عمرم به شکفتن گذرد
Отдельное стихотворение 331قطع امید ازان زلف دوتا نتوان کرددامن دولت جاوید رها نتوان کرد
Теги расставлены автоматически по ключевым словам и уточняются редакторами.