Эпоха Сефевидов
فصل گل می گذرد بی قدح و جام مباشغنچه منشین، گره خاطر ایام مباش
Отдельное стихотворение 477آن که از چاک دل خویش بود محرابشنشود پرده نسیان عبادت خوابش
Отдельное стихотворение 478آه کان سرو گل اندام ز رعنایی هاجامه را فاخته ای کرده که نشناسندش
Отдельное стихотворение 479موجه ای کو که ز دریا نبود ما و منش؟یا حبابی که نه از بحر بود پیرهنش
Отдельное стихотворение 480خرقه ای دوختم از داغ جنون بر تن خویشنیست یک تن به تمامی چو من اندر فن خویش
Отдельное стихотворение 481به گوشه قفس از آشیانه قانع باشنه ای حریف میان، با کرانه قانع باش
Отдельное стихотворение 482از عشق اگر لاف زنی دشمن کین باشبا بخت سیه همچو سیاهی و نگین باش
Отдельное стихотворение 483خطی که دمید گرد رخسارششد پرده گلیم چشم عیارش
Отдельное стихотворение 484تیغی که غمزه تو کند سایه پرورشابریشم بریده شود زلف جوهرش
Отдельное стихотворение 485در گرد خط نهان شد روی عرق فشانشخط غبار گردید دیوار گلستانش
Отдельное стихотворение 486هر که پیش از مرگ مرد از یک جهان غم شد خلاصهر که بیرون رفت از عالم، ز عالم شد خلاص
Отдельное стихотворение 487لاله آتش زبان افروخت در گلشن چراغبعد ازین در خواب بیند دیده روشن چراغ
Отдельное стихотворение 488هر کس که چون صدف دهن خویش کرد پاکلبریز می شود ز گهرهای تابناک
Отдельное стихотворение 489زلفت ز کجا و ز کجا سلسله مشکیک تار ز زلف تو و صد قافله مشک
Отдельное стихотворение 490بازآ که بی تو رنگ نیاید به روی گلدر جیب غنچه زنگ برآورد بوی گل
Отдельное стихотворение 491گرچه زنگ خاطر تن پروران چون روزه امصیقل آیینه روحانیان چون روزه ام
Отдельное стихотворение 492میتراود وحشت از بوم و بر کاشانهامدارد از چشم غزالان حلقه در خانهام
Отдельное стихотворение 493دیده از صورتپرستی بسته بود آیینهامنوخطی دیدم که بازی کرد دل در سینهام
Отдельное стихотворение 494من که بودم رونق کوی خرابات، این زمانآفتاب شنبه و ابر شب آدینه ام
Отдельное стихотворение 495جلوهای مستانه زان گلگونقبا میخواستمزان گلستان یک نسیم آشنا میخواستم
Отдельное стихотворение 496چند زور آرد جنون بر من، گریبان نیستمچند بی تابی کنم، آه غریبان نیستم
Отдельное стихотворение 497تیغ کوه همتم، دامن ز صحرا می کشممی روم تا اوج استغنا، دگر وا می کشم
Отдельное стихотворение 498پرده بر حسن عمل از دامن تر می کشمچون صدف دامان تر در آب گوهر می کشم
Отдельное стихотворение 499در لباس از سینه تفسیده آهی می کشمشمع فانوسم نفس در پرده گاهی می کشم
Теги расставлены автоматически по ключевым словам и уточняются редакторами.