Мехсети Гянджеви: О природе
گر باد پریر خود نرگس بفراختدی درع بنفشه نیز بر خاک انداخت
Рубайят, 5باد آمد و گل بر سر مِیخواران ریختیار آمد و می در قدح یاران ریخت
Рубаи 9خط بین که فلک بر رخ دلخواه نبشتبر گل رقمی بنفشه بیگاه نبشت
Рубаи 15چون ابر به نوروز رخ سبزه بشستبا باده لعل کن سر عهد درست
Рубайят, 18افسوس که اطراف گلت خار گرفتزاغ آمد و لاله را به منقار گرفت
Рубайят, 21آن بت که رخش رشک گل و یاسمن استوز غمزهٔ شوخ فتنهٔ مرد و زن است
Рубаи 24آوازه گل در انجمن چیزی ماستطفل است و دریده پیرهن چیزی ماست
Рубайят, 28دل جای غم توست چنان تنگ که هستگل چاکر روی تو به هر رنگ که هست
Рубаи 32در مرو پریر لاله آتش انگیختدی نیلوفر، به بلخ در آب گریخت
Рубайят, 33سرمایهٔ خرمی بجز روی تو نیستوآرامگه خلق بجز کوی تو نیست
Рубаи 34لاله چو پریر آتش شور انگیختدی نرگس، آب شرم از دیده بریخت
Рубаи 49گفتم می خوشگوار پیش آور زودگفتا شب آدینه نخواهی آسود
Рубаи 71بگذشت پریر باد بر لاله و وَرددی خاک چمن سنبل تر بار آورد
Рубаи 84ای لعل تو تا لاله بستان بهاربادام توام، ز آب رزان داده خمار
Рубаи 86آهیخت پریر، لاله ز آتش خنجردی نیلوفر، فکند بر آب سپر
Рубаи 87نسرین تو زد پریر بر من آذردی باد ز سنبلت، مرا داد خبر
Рубаи 88زد لاله پریر در نشابور آذردی بر زد از آب مرو نیلوفر سر
Рубайят, 89خطت چو بنفشه از گل آورد پدیدآورد خطی که بر سر ماه کشید
Рубаи 93آن تازه گلم من که نباشد خارشبا بلبل خوشگوی بود غمخوارش
Рубаи 101ای آرزوی روان و وی داروی دلبا گونهٔ تو گونهٔ گل شد باطل
Рубайят, 103با لاله رخان باغ سرو از سر نازمیکرد ز شرح قد خود قصه دراز
Рубаи 110Не сплю я по ночам, а плачу. И от слезВ моих глазах туман, черней твоих волос.
Рубаи 117با ابر همیشه در عتابش بینمجوینده نور آفتابش بینم
Рубаи 135مؤذن پسری تازه تر از لاله مرورنگ رخش آب برده از خون تذرو
Теги расставлены автоматически по ключевым словам и уточняются редакторами.