Саиб Тебризи: О природе
چند دارم در بغل پنهان دل افسرده را؟چند در فانوس دارم این چراغ مرده را؟
Отдельное стихотворение 13تا ز زیر سنگ می آید برون مجنون مامحمل لیلی برون رفته است از هامون ما
Отдельное стихотворение 21بزم عشق است میا از در عادت به درونشیوه مردم بیگانه سلام است اینجا
Отдельное стихотворение 23گل روی تو چو شبنم نگران ساخت مراخار در پیرهن چشم تر انداخت مرا
Отдельное стихотворение 28رنگ بر روی گل آید ز وفاداری ماسرو بر خویش ببالد ز هواداری ما
Отдельное стихотворение 30(مده ز دست درین فصل جام صهبا راکه موج لاله به می شست روی صحرا را)
Отдельное стихотворение 31اسیر ساخت به یک خنده نهان ما راگشاده رویی گل کرد باغبان ما را
Отдельное стихотворение 34قانع به جرعه نیست لب میگسار مامیخانه را به آب رساند خمار ما
Отдельное стихотворение 36(مردانه ازین خرقه سالوس برون آزن نیستی، از پرده ناموس برون آ)
Отдельное стихотворение 38بلبل به ثنای تو گشوده است زبان راگل غنچه به پابوس تو کرده است دهان را
Отдельное стихотворение 40چه غم از کشمکش ماست جهان گذران را؟خار مانع نشود قافله ریگ روان را
Отдельное стихотворение 45(ای لعل تو جان بخش ترا ز عیسی مشربچشم تو فریبنده تر از لولی مشرب)
Отдельное стихотворение 46(حاجت از خاک مراد در میخانه طلبدم همت ز لب خامش پیمانه طلب)
Отдельное стихотворение 52خوش آن شبی که کنم مست دیده بانش رابه دست بوسه دهم خاک آستانش را
Отдельное стихотворение 53سرشته اند به دیوانگی سرشت مرانمی توان به قلم داد خوب و زشت مرا
Отдельное стихотворение 55نمی کشد دل غمگین به صبحگاه مراکه دل ز چهره خندان شود سیاه مرا
Отдельное стихотворение 58بهار مایه غفلت بود گرانان راشکوفه پنبه گوش است باغبانان را
Отдельное стихотворение 65(از رحم بر زمین نزد آسمان مرادارد بپا برای نشان این کمان مرا)
Отдельное стихотворение 72سبزه خط تو راه دل آگاه زده استاین چه خضرست ندانم که مرا راه زده است
Отдельное стихотворение 73داغ مشکینم که ناف لاله ها را سوخته استاز تب غیرت گل خورشید را افروخته است
Отдельное стихотворение 103تا به کام است فلک، خار گل پیرهن استبخت تا سبز بود ساحت گلخن چمن است
Отдельное стихотворение 108روزگاری است که پایم ز چمن کوتاه استدست امیدم ازان سیب ذقن کوتاه است
Отдельное стихотворение 112جوش سودا ز سرم عقل گرانبار گرفتاین چنین گل نتوان از سر دستار گرفت
Отдельное стихотворение 119دل آرمیده بود گفتگو چو هموارستچمن صحیح بود تا نسیم بیمارست
Теги расставлены автоматически по ключевым словам и уточняются редакторами.