Səbrin canı-qanı yoxdur,Amma, ürəkdə təpəri,dizdə taqəti var.Hər millət səbirli olmaz,Səbrin də öz milləti var.

Səbrin qolu-budağı yoxdur, amma,Kökü var, rişəsi var.Səbrin zülmü parçalayanKülüngü var, tişəsi var.

Səbr – gözə görünmür,özü görünmür,amma, dözümü var.Dözüm öyrədir bizə,Dünya mat qalıb, vallah,bizim səbrimizə.Tükənməz deyil ha!Səbr heç nəyə bənzəmir,Dayanıb, durub bir qıraqdaməğrur, tənha.Hətta son ayaqdaSəbrin göz yaşı da var.Hardasa ümid adlıbir qardaşı da var.Yaşatsa bu millətiyenə səbir yaşadar.bir də Sabir yaşadar,Yaşa millət!Yaşa millət!Ümid qalıb ümidə,Gələ səbri əridə.

Avqust, 2003

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О родине