Götürdü bad bürqə’ çöhreyi-gülbərgi-xəndandan,Gətirdi aləmi mürği-çəmən əfqanə əfqandan.

Nədir, ya Rəb, çəməndə əndəlibin rişteyi-dami,Məgər açdı gireh sünbül səri-zülfi-pərişandan?

Əgər qövsi-qüzehdən tir-baran etmədi gərdun,Nədir aya, səbəb kim, doldu gülbün cismi peykandan?

Və gər bir baği-pünhan ilə bağrın yaqmadı gərdun,Nədir məqsudi hər dəm lalənin çaki-giribandan.

Bəhar əyyamidir, qurtuldu aləm hər küdurətdən,Qılıb kəsbi-səfa cüllab feyzi-əbri-neysandan.

Həva fəssadi çəkmiş xardən neştər, məgər bildiKi, düşmüşdür gireh gülbünlərin ə’zasına qandan.

Göz açdı əqdi-şəbnəmdən təravət kəsb edib nərgis,Ərəq qurtardı tədric ilə ol bimari böhrandan.

Səfayi-kəsbi-hüsni-istiqamət eylədi hasil,Mizaci-mülki-aləm iqtidayi-əqdi-dövrandan.

Səlahü e’tidalı dəhr mənsub etdi əzdadə,Fəsadü ixtilafı dövr mərfü etdi ərkandan.

Çəmən bəzminə rövnəq verməyə gül qönçədən çıxdı,Müəyyən qılmaq üçün Misri Yusif çıxdı zindandan.

Nola çeşmi-tər ilə çıxsa həbsi-xakdən nərgis,Nola gər çıxsa Yə’qubi-bəlakəş Beytül-əhzandan.

Buraxdı jəng mir’ati-sərabə səbzeyi-səhra,Nəmi-xak etdi rəxşi-girdibadi mən’ cövlandan.

Sərasər qıldı əczayi-zəmin əmvatını əhya,Məgər bir cür’ə abi-Xizr idi hər qətreyi-baran?

Müalic sihhəti-bimar üçün çox çəkməsin zəhmətBu gün kim, kəsb olur ol müddəa seyri-gülüstandan.

Fəzilət ol degil kim, səfheyi-gülzarı doldurdu,Bəhari-aləmara sünbülü nəsrinü reyhandan.

Budur kim, rövzeyi-Darüssəlami eylədi məmnunSərəfrazi-səadətmənd lütfü ədlü ehsandan.

Nizami-mük İbrahim bəg, ol paksiyrət kim,Təqazayi-təfəvvür eyləmiş əfradi-insandan.

Sərəfrazi zəkitəb’i, fələkrə’yü mələksiyrət,Münəzzəhdir kəmali-nisbəti əmsalü əqrandan.

Kəmalü fəzli-zati Asəf övsafında xətm olmuş,Götürmüş jəngi-nəqz ayineyi-mülki-Süleymandan.

Dili-pürnurinə qılmaz güzar əfkari-nasayibKim, ol qəndil məmlüvdür ləbaləb nuri-irfandan.

Könül gər meyli-gülzar etsə, fəsli-gül onunçündürKi, tə’lim ala mədhin ləhceyi-mürği-xoşəlhandan.

Və gər göz mərdümi bustan təmaşasına meyl etsə,Onunçündür ki, tərhi-bəzm edə idrak bustandan.

Sərəfraza! Bihəmdillah, bəhari-pərtövi-ədlinDəri-feyz açdı gülzari-İraqə baği-rizvandan.

Əcəb yox səbzəvəş gər xakdən baş çəksə əmvati,Əcəb yox olsa gənci-nihan zahir bu virandan.

Füzuli xaməvəş sərgəşteyi-səhrayi-vəsfindir,Qədəm sərmənzili-təqsirə basmaz ol biyabandan.

Yetər caninə mədhindən dəmadəm zövqlər, guyaKi, tari-gövhəri-mədhin qılıbdır rişteyi-candan.

İlahi, ta nəsimi-sün’ təhrikilə aləmdə,Olur damani-gülşən pürgühər əbri-dürəfşandan,

Riyazi-qədrinə gün-gündən əfzun ola cəm’iyyət,Ümidin gülşəni məhrus ola seylabi-hirmandan.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе