Payibənd oldum səri-zülfi-pərişanın görüb,

Nitqdən düşdüm ləbi-ləli-dürəfşanın görüb.

Oda yaxdım şəm vəş canım, baxıb rüxsarına,

Çərxə çəkdim dudi-dil sərvi-xuramanın görüb.

Gəzdirər hər yan gözüm əşk üzrə bağrım parəsin,

Xələti-gülgyn ilə rəxş üzrə cövlanın görüb.

Bir zaman keçməz ki, dil tiğindən olmaz çak-çak,

Açılır hər dəm tutulmuş könlüm ehsanın görüb.

Könlümü tənhalıq eylərdi pərişan sinədə,

Olmasaydı cəm, hər yanında peykanın görüb.

Bəndi-zindani-qəmü möhnətdən olmuşdum xilas,

Ah kim düşdüm yenə, çahi-zənəxdanın görüb.

Ey Füzuli, bunca kim tutdun nihan hali-dilin,

Aqibət fəhm etdi el çaki-giribanın görüb.

Я скован, я пленен, с тех пор как увидал тебя.Губ ослепительный цветок так украшал тебя!Я жизнь на маленькой свече без колебаний сжег.С душой своею до небес я поднимал тебя.Я сердце вымою в слезах, я не забыл тот день —В халате алом ты была, и Рахш промчал тебя.Всегда без устали меня терзает твой кинжал.Раскрылось сердце, как дворец! О, как я ждал тебя.Все сердце стрелами полно, иначе бы оноОт горечи разорвалось! О, как я звал тебя!Тогда бы я свободен был. Но в яму вновь попал,Увидев ямочки твои. А так желал тебя!О Физули, ты все скрывал, но ворот разодрал,И, душу увидав твою, аллах узнал тебя.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов