فلک ز دور مخالف مگر پشیمان شدکه هرچه در دل ما بود عاقبت آن شد

مقیم زاویه محنت و بلا نشدیممقام راحت ما خاک درگه خان شد

ای آفتاب فلک سایه خان فرخ رخکه از قضا همه دشوار بر تو آسان شد

دمی که حیمه برون زد سپاهت از بغداددل تمامی اهل عراق لرزان شد

چو آفتاب برون آمدی فکندی نورعدو ستاره صفت هر چه بود پنهان شد

قدم بحله نهادی چراغ دولت توز نور قبه صاحب زمان فروزان شد

برای عرض کشیدی در آن فضای شریفچنان سپاه که هر کس که دید حیران شد

ز بید راز بدی کرد و هم تیغ تو دورتوجه تو بلایی باهل عصیان شد

علم زدی بر ماهیه و ز مقدم توفضای رابعه رشک ریاض رضوان شد

کسی که بود گریزان ز تو بهمت تونه در حصار گرفتار بند و زندان شد

اگر چه خواست پریشان دل ترا جمعیهزار شکر که آن جمع خود پریشان شد

بباغ ملک عرب از بهار مقدم توگلی شکفت دگر عالمی گلستان شد

مخالفان تو تکیه بر آب می کردندکه صد راه شود سد راه ایشان شد

ز صدق پاک تو آبی که بود اصل حیاتبدفع دشمن جاه تو تیغ بران شد

هوای سرکشی و کبر هر که در سر داشتگذشت از سر تقلید و بنده فرمان شد

کنون مطیع تو آن اهل کفر را ماندکه از صلابت اهل غزا مسلمان شد

بود تمرد بدخواه جاهت آن کفریکه از ظهور محمد بدل به ایمان شد

بیک سفر که درو حرم دو قلعه گرفتشکوه و دولت و اقبال تو دو چندان شد

مقررست که این فتحهای بی رحمتز یمن صدق درستی عهد پیمان شد

معین است که دارد همیشه دست بفتحکسی که بنده درگاه شاه مردان شد

امیر تخت نجف پادشاه انس و ملککه چاکر در او هم ملک هم انسان شد

امام مفترض الطاعتی که طاعت اوستوسیله که ز حق مستحق غفران شد

بشکر کوش فضولی که حب شاه نجفترا حقیقت اسلام و اصل ایمان شد

Fələk öz gərdişinə yoxsa peşiman oldu
Ki, bizim arzumuz ilə belə dövran oldu.

Düşmədik möhnət ilə, ğəmlə dolu guşəyə biz,
Məskənü mənzilimiz barigəhi-xan oldu.

Ey fələk sayəli, xoş üzlü, günəş seyrətli,
Bu fələkdən bütün işlər sənə asan oldu.

Bağdadın dövrəsinə xeymə qurarkən qoşunun
Qorxudan əhli-Iraqın dili lərzan oldu.
Sən günəş tək cahana nur səpərkən, bir bax,
Düşmənin ləşkəri ulduz kimi pünhan oldu.

Dövlətin Hilləyə qoyduqda qədəm bir anda,
Nur alıb qübbeyi-sahib də fruzan oldu.

Bu əziz yerdə göründükdə qoşun əhli, hamı
Baxdı bu dəbdəbəyə, qüdrətə heyran oldu.

Xəncərin vurdu Zübeydin sərini bir anda,
Diqqətin döndü əcəb afəti-üsyan oldu.

Bayraq açdıqda bu yerlərdə sənin mərhəmətin,
Rabiə nahiyəsi rovzeyi-rizvan oldu.

Kim qaçıb səndən uzaq oldusa, fərmanın ilə
Tutulub tezlik ilə daxili-zindan oldu.

Kim ki, istərdi səni zaru pərişan oldu.
Şükr kim, axır özü zaru pərişan oldu.

Bu ərəb ölkəsinə dəydi mübarək qədəmin,
Gül açıb gör necə bir güllü gülüstan oldu.

Düşmənin istər idi ki, suda sən ğərq olasan,
Özü axırda belə tö’meyi-tufan oldu.

Su isə oldu sənin əhlinə bir abi-həyat,
Düşməni boğdu, ona xəncəri-bürran oldu.

Kim sənə sərkəş olub istər idi fateh ola,
O, nəhayət baş əyib, bəndeyi-fərman oldu.

Bənzəyər düşmənin ol kafərə kim, əvvəllər
Hərb edib qaçdı, gəlib sonra müsəlman oldu.

Küfrə bel bağlayaraq yoldan azanlar indi,
Gördü Məhəmmədi tez sahibi-iman oldu.
Bir səfərdə sən iki qəl’ə alıb yüksəldin,
Taleyin də iki qat əsrə nümayan oldu.

Belə tez əldə olan fəthə səbəb mə’lumdur,
Səndəki sidqü vəfa, əhdlə peyman oldu.

Belədir qaidə kim, fəthə çatar dünyadə,
Kim Əli dərgəhinə bəndeyi-fərman oldu.

Nəcəfin təxtinə sultan o Əlidir, çünki
Qapısında nökəri huriyü qılman oldu.

Kim itaət edib ol feyzi-imamə bişək,
Həqq önündə günəhi qabili-ğüfran oldu.

Ey Füzuli, sevinib şükr elə kim, eşqi-Əli
Dini-islam ilə bu könlünə taban oldu.


Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · Хвалебные