مرا ای سایه در دشت جنون عمریست همراهیز اطوارت نیم راضی نداری اشکی و آهی

همه شب همچو پروانه مرا ای شمع می سوزینمی ترسی که آهی برکشم از دل سحرگاهی

بجسم ناتوانم بیش ازین مپسند بار غمچو می دانی محال است این که کوهی را کشد کاهی

مگر خورشید سرعت بهر طوف درگهت داردکه از خنک فلک می افکند نعل بهر ماهی

ز جام بی خودی مست است هرکس را که می بینمدریغا نیست در غفلت سرای دهر آگاهی

مزن یک بارگی تیغ تغافل بر سیه‌بختاننگاهی می‌توان کردن به چشم مرحمت گاهی

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. فضولی از کجا و آرزوی دولت وصلتگدایی را میسر کی شود وصل شهنشاهی

Mənə, ey sayə, qəm dəştində daim həmdəm oldun sən,Nə ah çəkdin bu müddətdə, nə çeşmi-pürnəm oldun sən.Gecə sübhə qədər, ey şəm, məni pərvanə tək yaxdın,Məgər qorxmursan ahımdan ki, bunca xürrəm oldun sən?

Saman qadirmi qaldırsın zəif çiyninə bir dağı,Dağı dağ üstə qoydun, cismimə bari-qəm oldun sən.

Atın hər ay salar bir nal fələkdə, yoxsa, ey canan,Günəş dərgahına çatdı, o yerdə məhrəm oldun sən.

Hamı məstü xərab olmuş, tapılmaz bir nəfər hüşyar,Odur ki, ey səfa mülkü, pozuldun, bərhəm oldun sən.

Yetər, bədbəxtlərə bunca məlamət daşını vurdun,Saqın, əl çək sitəmdən, söyləsinlər adəm oldun sən.

Füzuli, sən hara, canan hara? Vəslinə göz dikmə,O sultanın yanına bir gədadən də kəm oldun sən.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов