چون شمع سوخت آتش محنت تن مراغم پاره پاره ساخت دل روشن مرا

بر من بسوخت در غم عشقت دل رقیبشادم که غم بسوخت دل دشمن مرا

واجب شد اجتناب من از ماه پیکرانچون فرض کرده اند بخود کشتن مرا

مردم بداغ لاله رخان گریهای ابرخواهم که لاله زار کند مدفن مرا

سویم نمی کند الم بی کسی گذرتا غم شناخت است ره مسکن مرا

عمریست کز لباس تعلق مجردمنگرفته است دست غمی دامن مرا

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. از غم مرا نماند فضولی ره گریزبگرفت سیل تفرقه پیرامن مرا

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов · О природе