ای سخن پرور ز نظم خویشتن غافل مشونیست فرزندی درین عالم ازین بهتر ترا

Qafil olma yazdığın şerindən, ey söz ustası,Dəhrdə olmaz belə övladi-xoştinət sənə.

گر بود در وی فسادی قابل اصلاح هستسر نمی پیچد ز حکمت هست فرمان بر ترا

İslaha qabildir o, gər olsa onda bir xəta,Hökmünə tabe olub daim edər xidmət sənə.

نیست آن خودکام فرزندی که هر ساعت دهدبا تقاضاهای رنگارنگ درد سر ترا

O elə xudkam oğullardan deyildir ki, verəRəngbərəng xahişlər ilə gündə min zəhmət sənə.

سالها بس باشدش گسوت ز کاغذ پارهوز خز و اطلس نباید کرد صرف زر ترا

Paltarı illərcə bəsdir: xırda kağız parçası,Xəzlə ətləs almağa lazım deyil sərvət sənə.

می خورد دایم غذای خود ز بستان دواتنیست مطلق غصه شیر و غم شکر ترا

O dəvatın bostanından daim almışdır qida,Verməz o, nə süd qəmi, nə qüsseyi-şərbət sənə.

می رود هر جا که باشد بی متاع و بی ملالرفته رفته می کند مشهور بحر و بر ترا

Dərdü möhnətsiz, mətasız seyr edər hər bir yeri,Get-gedə o artırar aləmdə min şöhrət sənə.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов