Tənimdə zəxmi-tiğin çeşmi-xunəfşanə bənzətdim,Oxun kim, səf-səf ətrafındadır, müjganə bənzətdim.

Bəqayi-ruhimi bildim zülali-lə’li-nabindən,Həyatımdır dedim, bağrıma basdım, qanə bənzətdim.

Sökülmüş köksümü kim, doludur qəmzən xəyalilə,Həramilər yatağ mənzili-viranə bənzətdim.

Tənimdən incinib çıxmış rəvan can kimi peykanın,Neçük incinməsin, yetdikdə zövqün, canə bənzətdim.

Gözümdə bəslənib, qiymət bulan peykanını gördüm,Sədəfdə gövhər olan qətreyi-baranə bənzətdim.

Макта — последний бейт с тахаллусом поэта. Füzuli, öldürər hər dəm məni əhli-nəzər tə’niKi, neyçün yar lə’lin çeşmeyi-heyvanə bənzətdim.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов