Рубайят, 133
تا ظن نبری کز پی جان میگریمزین سان که پیدا و نهان میگریم
از آب لطیفتر نمودی خود رادر چشم من آمدی از آن میگریم
Mən ki bu qədər ağlaram aşkar-pünhan,Zənn eyləmə qorxutdu məni tək bir can.Gəldin, gözümə sudan lətif görsəndin,Ağlatdı bu halın məni nalan-nalan.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/mahsati-rubailer-133
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов · О мудрости
Ay nədən oldu
bağlama-qıfılbənd***Yerin, göyün, ərşin, kürsün, insanın
دلی نداشتم آنهم که بود، یار ببردکدام دل که نه آن یار غمگسار ببرد
Qəzəl: Əbləh oldur kim cahan mülkündə daim qəm qılarƏbləh oldur kim cahan mülkündə daim qəm qılar,Ey xoş ol kəs bivəfa dünyaya rəğbət kəm qılar
Nə bilsinAy üstə, gün üstə söyləyən aşıq,Türkünü bilməyən, farsı nə bilsin.