Bu dünya deyilen ne güzel imiş
Dumandan açılır üstü talanın,Yuvanı gizleme- çıxar yalanın.Eşit cik-cikini etcebalanın,-Bu dünya deyilen ne güzel imiş...
Bağlı qonçlara bulunup açar.Açar, yaz yeline gönlünü açar.Leçeyi uçunup, dodağı kaçar,-Bu dünya deyilen ne güzel imiş...
Çayın o tayında sular sunası,Çayın bu tayında kanın donası.Yüreğin atlanıp, kuşun konası,-Bu dünya deyilen ne güzel imiş...
Toyun ilk sabahı gözler mürğüde...Qaymaq dodaqları yüz verip süde.Bir güzel kendine bakır güzgüde,-Bu dünya deyilen ne güzel imiş...
Kış yaza çevrilip,çin olup uykum.Güneşin nuruna uyanıp tohum-Qoy çıkıp bir ona yakından bakım,-Bu dünya deyilen ne güzel imiş...
Dünya harmanının fırlanır veli,Gerye qayıdır ömrün evveli.Bir nesil yol gedir nene-neveli,-Bu dünya deyilen ne güzel imiş...
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/memmed-ismayil-bu-dunya-deyilen-ne-guzel-imis
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение