Həkim dedi ümid yoxdur, gedəcəkXəstə dedi həyat davam edəcək.Dərin sükut çökdü evə bir anlıq.İşıq doğsa, qaçıb gedər qaranlıq.Dirsəkləndi o, balınca bir qədər,Dodağında gül açanda gülüşlərGözlərinin qapaqları yumuldu,İnci saçan dodaqları yumuldu.İlk bahara aşiq olan o insanKarvanını belə çəkdi dünyadan.Köçdü, bu dəm qonşuluqda bir uşaqAğlayaraq gəldi dünya üzünə.Vəhmələndi ölüm, yaman qorxaraq.Həmən körpə yüz göründü gözünə.Nəzər saldı yer üzündən köçənə,Nəzər saldı badəsini içənə.Söylədi ki, aparmamış mən bunu,Bir körpə də gəldi yenə cahana.Kəsərəmmi adamların sonunu,Mən bu sayaq batarammı insana.Səs eşitdi: ölüm, təksən, çoxuq biz,Yaşamışdır, yaşayacaq nəslimiz.İnsan gedib həmişəlik yuxuya,Əbədiyyət dünyasında gülürdü.Həmən səsdən düşüb yaman qorxuya,Sarsılaraq, ölüm özü ölürdü...

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов