Ölümlə üz-üzə durduğum anlar
Bilirəm Lalənin ürəyi mənsizBuludlu göy kimi tutqun olacaq.Qəm yeyib, o qəlbi kövrəyim mənsiz,Məni göz yaşıyla yada salacaq.
Cəvahir körpədir, hələ uşaqdır,Ağlayıb, ağlayıb yorulacaqdır.Töküb yağışını o qumral gözlərBulaq suyu kimi durulacaqdı.
Bilirəm anacaq məni hər anda,Xatirəm lap yetim olacaq onda.Onu bu dünyada sevib dərindən,Dünyanın tükənməz kədərlərindənQoruya bilməkçün odda yanmağaƏbədi buzluqda qalıb donmağaHazır olan, geri dönməyəcəkdir.Ana şikəst olsa, o şikəstin də,Nəfəsi övlada yenə köməkdir.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/mirvarid-dilbazi-olumle-uz-uze-durdugum-anlar
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Стихи других поэтов · О природе
Övzai-dəhrü kari-cahanü dövrü-ruzigar,Daim təğyir ilə təbdil qılıb şüar.
Çoban nəğməsiNəfəsində dağ havası,dağ nuru,
GördümÇəmənlər qoynunda, güllər içində,Mən səni çiçəklər əlində gördüm.
Məndən — səndənNazlı dilbər, nə yaraşır qəddinə,Tirmə məndən, kəmər məndən, bel səndən,