Мехсети Гянджеви · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
رفت آن که سری پر از خمارش دارمچون جان دارم گهی که خوارش دارم
Рубаи 131آن زلف شکسته را ز رخ، یک سو زنبر هر دو طرف مزن تو بر، یک سوزن
Рубайят, 133تا ظن نبری کز پی جان میگریمزین سان که پیدا و نهان میگریم
Рубаи 160زلف و رخ خود به هم برابر کردیامروز خرابات منور کردی
Рубайят, 162ای دست تو دست من به دستان بستهبا زلف تو عهد بتپرستان بسته
Рубайят, 167دلدار به من گفت که می بر کف نهداد دل خود ز آب انگور بده
Рубайят, 1دوشینه شبم بود شبیه یلداآن مونس غمگسار نآمد عمدا
Рубаи 4حمامی را بگو گرت هست صوابامشب تو بخسب و تون گرمابه متاب
Рубаи 30آتش بوزید و جامه شوم بسوختوز جامه شوم نیمه روم بسوخت
Рубайят, 45بی یاد تو در تنم نفس پیکان باددل زنده به اندُهت چو تن بیجان باد
Рубаи 46چشمم چو به چشم خویش چشم تو بدیدنی چشم تو خواب چشم از چشم رمید
Рубайят, 50ز اندیشهٔ این دلم به خون میگرددکآخر کار من و تو چون میگردد
Рубайят, 59آن یار کلهدوز چه شیرین دوزدانواع کلاه از در تحسین دوزد
Рубаи 65پیوسته خرابات ز رندان خَوش باددر دامن زهدِ زاهدان آتش باد
Рубайят, 80منگر به زمین که خاک و آبت بیندمنگر به فلک که آفتابت بیند
Рубаи 88زد لاله پریر در نشابور آذردی بر زد از آب مرو نیلوفر سر
Рубаи 102ای از تو مرا غصه سودا حاصلهجرانک قاتلی و نعم القاتل
Рубаи 121ما مرد مئیم و در خرابات مقیمنه مردم سجاده و نه مرد گلیم
Рубаи 127در دام غم تو خستهای نیست چو منوز جور تو دل شکستهای نیست چو من
Рубаи 137روز ازل آمدم نشان غم توجان تا به ابد بود مکان غم تو
Рубаи 140اندر دل من ای بت عیار بچهمرغ غم تو نهاده بسیار بچه
Рубайят, 146از مهر خود و کین تو در تابم مندر چشم تو گوئی به میان آبم من
Рубаи 166افتاد مرا با بت خود گفتاریگفتم که ز من سیر شدی؟ گفت آری
Рубайят, 173مر موی تو را چه بود بی آزاریبرخاستن از سر چو تو دلداری
Рубайят, 187شفتالوی آبدارت ای سرو سهیآمد ز ره بوسه به دندان رهی
Рубаи 3ای ترک پسر به حرمتت ننگریاما را به کنار خویش در ننگریا
Рубайят, 9هر لحظه غمی به مستمندی رسدتتیری به جفا به دردمندی رسدت
Рубаи 33در آتش دل پریر بودم به نهفتدی باد صبا خوش سخنی با من گفت
Рубайят, 33سرمایهٔ خرمی بجز روی تو نیستوآرامگه خلق بجز کوی تو نیست
Рубаи 42بر عارض یار من سپهر از انگَشتمنشور زوال حسن او خواست نوشت