Мехсети Гянджеви · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
گر بت رخ توست بتپرستی خوشترور باده ز جام توست مستی خوشتر
Рубаи 110Не сплю я по ночам, а плачу. И от слезВ моих глазах туман, черней твоих волос.
Рубайят, 15در میکده پیش بت تحیّات خوش استبا ساغر یک منی مناجات خوش است
Рубаи 90دلدار کله دوز من از روی هوسمیدوخت کلاهی ز نسیج اطلس
Рубайят, 135ما بندگی آن رخ زیبات کنیمو آزادگی طرهٔ رعنات کنیم
Рубайят, 49کردی به سخن پریرم از هجر آزادبر وعدهٔ بوسه دی دلم کردی شاد
Рубайят, 56Сказать ли, что с моей душой ты, став надменной, сделала?Ты жизнь бесценную досель — ничтожной, бренной сделала!
Рубаи 111لعل تو مکیدن آرزو میکردممی با تو کشیدن آرزو میکردم
Рубаи 16هنگام صبوح، گر بت حور سرشتپر می قدحی به من دهد بر لب کشت
Рубаи 56شاهان چو به روزِ بزم ساغر گیرندبر ساز و نوای چنگ چاکر گیرند
Рубайят, 79آن، کآتش مهر در دل ما افکنددر آب، نظر بر رخ زیبا افکند
Рубаи 91در رهگذری فتاده دیدم مستشدر پاش فتادم و گرفتم دستش
Рубаи 162در سنگ اگر شوی چو پار ای ساقیبر آب اجل کنی گذار ای ساقی
Рубаи 21Ничто не в силах нас заставить разлучиться!Какою клеткою в плену удержишь птицу?
Рубайят, 25چون با دل تو نیست وفا در یک پوستدر چشم تو یکرنگ بود دشمن و دوست
Рубайят, 28دل جای غم توست چنان تنگ که هستگل چاکر روی تو به هر رنگ که هست
Рубайят, 41سوگند به آفتاب یعنی رویتوآنگاه به مشک ناب یعنی مویت
Рубаи 78هر تیر که آن ترک سبک سایه زندبر سینه عاشقان بی مایه زند
Рубаи 89چندان بکنم ترا من ای طرفه پسرخدمت که مگر رحم کنی بر چاکر
Рубаи 158هان تا به خرابات مجازی نائیتا کار قلندری نسازی نائی
Рубаи 163در وقت بهار جز لب جوی مجویجز وصف رخ یار سمنروی مگوی
Рубайят, 29چندان که نخواهی غم و رنجوری هستدر دوستیت آفت مهجوری هست
Рубайят, 30در خانهٔ تو آنچه مرا شاید، نیستبندی ز دل رمیده بگشاید، نیست
Рубайят, 46گر ملک تو مصر و روم و چین خواهد بودآفاق تو را زیر نگین خواهد بود
Рубайят, 60چشم ترکت چون مست برمیخیزدشور از می و میپرست برمیخیزد
Рубаи 68شاها ز منت مدح و ثنا بس باشدزین عورت بیچاره دعا بس باشد
Рубайят, 72شهری زن و مرد در رخت مینگرندوز سوز غم عشق تو جان در خطرند
Рубайят, 115تا کی ز غم تو رخ به خون شوید دلوآزرم وصال تو به جان جوید دل
Рубайят, 167دلدار به من گفت که می بر کف نهداد دل خود ز آب انگور بده
Рубайят, 168تو مونس غم شبان تاریک نهاییا چون تن من چو موی باریک نهای