Мехсети Гянджеви · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
تا سنبل تو غالیه سائی نکندباد سحری نافه گشائی نکند
Рубаи 64در دل همه شرک و روی بر خاک چه سودزهری که به جان رسید تریاک چه سود
Рубайят, 65این اشک عقیق رنگ من چون بچکدآب از دل سنگ و چشم گردون بچکد
Рубайят, 68تا از تف آب چرخ افراشتهاندغم در دل من چو آتش انباشتهاند
Рубаи 73زیبا بت کفشگر چو کفش آرایدهر لحظه لب لعل بر آن میساید
Рубайят, 81شوی زن نوجوان اگر پیر بودتا پیر شود همیشه دلگیر بود
Рубайят, 101باید سه هزار سال کز چشمه خوریا کان گهر گردد یا معدن زر
Рубаи 126از ضعف من آنچنان توانم رفتنکز دیده خود نهان توانم رفتن
Рубаи 132رفتی پسرا دوش به می نوشیدنبودت هوس یار دگر ورزیدن
Рубаи 145مستش دیدم، گرفته راه خانهخلقی با او، ز خویش و از بیگانه
Рубайят, 149گر خون تو ای بوده پسندیدهٔ منشد ریخته از اختر شوریدهٔ من
Рубаи 155هر گه که به زلف، عنبرِ تر ساییبینمْت کز او تازه شود ترسایی
Рубайят, 156ابریست که قطره نم فشاند غم تودر بوالعجبی هم به تو ماند غم تو
Рубаи 157چون خاک زمین اگر عنان کش باشیوز باد جفای دهر ناخَوش باشی
Рубаи 164ای تنگ شکر چون دهن تنگت نیرخساره گل چون رخ گلرنگت نی
Рубайят, 183جسمی دارم دلی خراب اندر ویجانی دارم هزار تاب اندر وی
Кыта 11بس سپوزید خواجه خاتون رااول روز تا به آخر شام
Рубайят, 3گر باد پریر خود نرگس بفراختدی درع بنفشه نیز بر خاک انداخت
Рубаи 7چون نیست ز هرچه هست جز باد به دستچون هست ز هرچه نیست نقصان و شکست
Рубаи 28پیش در آن کودک قصاب گویستهر لحظه به تازگی در او خون نویست
Рубаи 37آن کودک نعلبند و داس اندر دستچون نعل بر اسب بست از پای نشست
Рубаи 50جان کو به تن آباد بود هیچ بوَددل گر به جهان شاد بود هیچ بود
Рубаи 74چون پوست کشد کارد بدندان گیردآهن ز لبش قیمت مرجان گیرد
Рубаи 75نجار که در پسته او خنده بودعکس رخ او چو مهر تابنده بود
Рубайят, 92جانا تو ز دیده اشک بیهوده مباردلتنگی من بس است دل تنگ مدار
Рубаи 93آن تازه گلم من که نباشد خارشبا بلبل خوشگوی بود غمخوارش
Рубаи 94دارم گه و بیگه ز که و مه کم و بیشنفع و ضرر و خیر ز بیگانه و خویش
Рубайят, 100اشتربانا چو عزم کردی به سفرمگذار مرا خسته و زاینجا مگذر
Рубаи 107تا در چشمی، برفت خواب از چشمماشکی نرود به هیچ باب از چشمم
Рубаи 113در کوی خرابات یکی درویشمز آن خم زکوة می بیاور پیشم