Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
ز خون شکفته شود چون شراب شیشه ماشکسته دل نشود ز انقلاب شیشه ما
Рубаи 34Прошла, умчалась юность Хагани,Печальны были все года и дни.
Газель 7چو از غم کنم چاک پیراهنم راز مردم کند اشک پنهان تنم را
Джам-и Джам, глава 12ای گرامی بهشت مسجد نامخلد خاصی ز روح جنت عام
Ne hevâ yârdan bu yâra gelürNe hevâ yârdan bu yâra gelürGönülün könlegini yara gelür
Лейли и Меджнун, глава 33Однажды он опять явился к НедждуИ увидал на старых свитках, между
Ənisül-arifin, 32بود استادی به غایت پرهنرداشت شاگردی چو شیطان حیله گر
Газель 108В предвечном мире бытия провидел я любимой лик,И знаменьем краса твоя открылась мне на свитках книг.
Касыда 152تا باد گذر کرد بگلزار و ببستاناز نافه تبت شده بستان چو شبستان
Sevgilim, sevgimMən könüldən elimin aşiqiyəm,Min könüldən dilimin aşiqiyəm,
Kim ki, meyxanəni bu dəhrdə bünyad etdiKim ki, meyxanəni bu dəhrdə bünyad etdi,Həqq onu şad edə kim, aləmi dilşad etdi.
Görürəm“Mən cahan mülkündə mütləq doğru halət görmədim,*Hər nə gördüm əyri gördüm, özgə babət görmədim”.*
Рубаи 44Я б кольцо свое украсить бирюзой небесной мог,Лошадь времени взнуздал бы, а дыханьем скалы б сжег,
Gəldi “Babayi-Əmir...”Gəldi “Babayi-Əmir” işləri samanlasın,Fürsət ikən hər kişi öz işini anlasın.
Рубайят, 93گر بت رخ توست بتپرستی خوشترور باده ز جام توست مستی خوشتر
ƏninТы улетел, о щедрый чудодей!Ты улетел, в душе таивший клады.
Газель 127چند بیهوده دلا اینهمه افغان از منرخ ز من اشک ز من دیدۀ گریان از من
Газель 47اشک عاشق بر رخش چون سیم و زر دارد نمودسیم و زر هر جا که باشد در نظر دارد نمود
Газель 110از آن شکل و شمایل چشم بد دورکه چشم عاشقان را میدهد نور
DemədimMən sənə heç vaxt«Sevirəm» demədim.
Baba bəyin vəfatınaDiriğa, getdi bir-bir dərdbilənlər, fərd mən qaldım,Cahanda xatiri qəmgin, dili pürdəd mən qaldım.
Şairin ölümüТеперь, читатель, рассказать позвольО том, что и поныне будит боль.
Ey pəri, mən tilbəni gər yad qılssan, vəqtidürEy pəri, mən tilbəni gər yad qılssan, vəqtidür,Xatiri-naşadimi gər şad qılsan, vəqtidür.
Nə vaxt?Yoruldum, sərildim yer kürəsinəGecəni yorğan tək üzümə çəkdim.
CülyettaSəni mənim qədər kimsə anlamaz,Kimsə duya bilməz səni mənimtək,
Demir hanı NərimanımAllah, mənim al ağlımı,ağıl məni dala salır.
Baxasan, ağlayasanBu elin halına hər gün baxasan, ağlayasan,Bu ilin qalına hər gün baxasan, ağlayasan.
NədiBar ilahim divan buduYetişə dada, nədi?
Nə varKasıba, yoxsula, elə dolaşan,Zatdan qırıq olar, qayğıdan kənar.
Хакк аль-якин, глава 7حقیقت- تجدد تعینات، به حسب اقتضای ذاتی، که نسبیهاند ونسبیت عرض، است و العرض لایبقی زمانین، و به حسب اقتضای منتسبین اعنی الوجود و العدم طالب و مشتاق عدماند، و بر سرعت تمام ساری و متحرک به مرکز فطرت ذاتی خوداند که عدم است، به مثابت جواهر به مراکز: و تری الجبال تحسبها جامدة و هی تمرمرالسحاب.حقیقت- ظهور سرعت سریان تعین در زمان از بدیهیات است، که در هر طرفةالعین حال را تجددی حاصل میشود تا درمرتبه خویش محکوم علیه نمیگردد به ادراک، چه هر یک از اجزای آنات او مانند نهر جاری و خط ممتد مینماید، همچنین تجدد تعین مکان و سرعت سریان آن ظاهر است، چه هر یک از اجزای جسم محیط که محل مکان است در حرکت مستدیر اقتضای اخفای جزو دیگر میکند و شبهت نیست که مکان مجموع اجزای آن جسم است و تجدد تعین حرکت از ضروریات است، از آنکه خروج از قوه به فعل جز به طریق تدریج صورت نه بندد، مگر به تصور مبداء و منتها و عدم سکون متحرک بینهما و چون زمان و مکان و حرکت درهر طرفةالعین مبدل گردد، ضرورت بود که جهات و اجسام و اعراض دیگر بدین و تیره روند که محقق است که هرآنی و جزوی را از مکان و حرکت با هر یک از معروضات ایشان نسبتی است غیر نسبت اول، و هر یکی در هر طرفةالعین به حسب لبس و خلع تعین وجودی و عدمی خاص مییابند، و این معنی را محبوس و مقید زمان و مکان درنیابد: بل هم فی لبس من خلق جدید.