Мехсети Гянджеви · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
مشکی که ز چین ختن آهو دارداز چینِ سرِ زلف تو آهو دارد
Рубайят, 54جان در ره عاشقی خطر باید کردآسوده دلی زیر و زبر باید کرد
Рубайят, 61چون زور کمان در بر و دوش تو رسدتیرش به لب چشمهٔ نوش تو رسد
Рубайят, 64گفتم نظری که عمر من فاسد شدگفتا ز حسد جهان پر از حاسد شد
Рубайят, 69آنها که هوای عشق موزون زدهاندهر نیم شبی سجاده در خون زدهاند
Рубаи 72اشکم ز دو دیده متصل میآیداز بهر تو ای مهر گسل میآید
Рубаи 80انگشتری عدل تو ای دشمن بندشد پره نردبان بر این چرخ بلند
Рубаи 83هر شب دل من چنان بسوزددر ناله او جهان بسوزد
Рубаи 86آهیخت پریر، لاله ز آتش خنجردی نیلوفر، فکند بر آب سپر
Рубаи 92ای عقرب زلفت زده بر جانم نیشتیر قد تو مرا برآورده ز کیش
Рубаи 99من «مَهْسَتیاَم» از همه خوبان شده طاقمشهور به حسن در خراسان و عراق
Рубаи 101ای آرزوی روان و وی داروی دلبا گونهٔ تو گونهٔ گل شد باطل
Рубайят, 103با لاله رخان باغ سرو از سر نازمیکرد ز شرح قد خود قصه دراز
Рубайят, 104از بس که کند زلف تو با روی تو نازبیم است که از رشک کنم کفر آغاز
Рубаи 105هر جوی که از چهره به ناخن کندماز دیده کنون آب در او میبندم
Рубайят, 109آن دیده که دیدن تو بودی کارشاز گریه تباه میشود مگذارش
Рубаи 138معشوقه لطیف و چست و بازاری بهعاشق همه با ناله و با زاری به
Рубайят, 143دوش از غم هجرت ای بت عهدشکنچون دوست همی گریست بر من دشمن
Рубайят, 150افتاده ز محنت من آوازه برونای خانه مهر تو ز دروازه برون
Рубаи 151خندان به دو رخ، گلِ بدیع آوردیکهاندر مه دی، فصل ربیع آوردی
Рубайят, 151ما را سر ناز دلبران نیست کنونآن رفت و گذشت و دل بر آن نیست کنون
Рубайят, 155ابریست که خون دیده بارد غم توزهریست که تریاک ندارد غم تو
Рубайят, 164ای روی تو ماه را شکست آوردهو ای قد تو سرو را به پست آورده
Рубаи 169با روی چو نوبهار و با خوی دئیبا ما چو خمار و با دگر کس چو مئی
Рубайят, 179از دیده اگر نه خون روان داشتمیرازت ز دل خسته نهان داشتمی
Рубайят, 13گفتی که بدین رخان زیبا که مراستچون خلد، وثاق تو بخواهم آراست
Рубаи 15چون ابر به نوروز رخ سبزه بشستبا باده لعل کن سر عهد درست
Рубайят, 16صحّاف پسر که شهرهٔ آفاق استچون ابروی خویشتن به عالم طاق است
Рубаи 47چون باد که هر زمان ز سوئی بجهدهر دم ز تو بیدلی ز کوئی بجهد
Рубаи 48در غربت اگرچه بخت همره نبودباری، دشمن ز حالم آگه نبود