Мехсети Гянджеви · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
بازار دلم با سر سودات خوشستشطرنج غمم با رخ زیبات خوشست
Рубайят, 18افسوس که اطراف گلت خار گرفتزاغ آمد و لاله را به منقار گرفت
Рубайят, 23گیسو به سر زلف تو درخواهم بستتا بنشینی چو دوش نگریزی مست
Рубайят, 29چندان که نخواهی غم و رنجوری هستدر دوستیت آفت مهجوری هست
Рубайят, 38من برخی آبی که رود در جویتمن مردهٔ آتشی که دارد خویت
Рубаи 41ای چرخ و فلک خرابی از کینه تستبیدادگری عادت دیرینه تست
Рубаи 43تا بر زنخ تو آشنا شد ریشتبر روی تو انگشت نما شد ریشت
Рубайят, 46گر ملک تو مصر و روم و چین خواهد بودآفاق تو را زیر نگین خواهد بود
Рубайят, 51غم با لطف تو شادمانی گرددعمر از نظر تو جاودانی گردد
Рубайят, 66سودازدهٔ جمال تو باز آمدتشنه شدهٔ وصال تو باز آمد
Рубайят, 72شهری زن و مرد در رخت مینگرندوز سوز غم عشق تو جان در خطرند
Рубаи 118زرد است ز عشق خاکبیزی رویموین نادره را به هر کسی چون گویم
Рубаи 119قصاب منی و در غمت میجوشمتا کارد به استخوان رسد میکوشم
Рубайят, 127دل کو که به نامه شرح غم آغازمیا جان که ز درد با سخن پردازم
Рубаи 128دی خوش پسری بدیدم از سرّاجانشایسته و بایسته تر از سراجان
Рубаи 141ای شمع رخت را دل من پروانهوی لطف ترا به هیچ کس پروا، نه
Рубаи 156آنی که به لطف، تو سراسر نمکیچون بر گل تازه برچکیده نمکی
Рубайят, 165می خورد به پاییز درخت از ژالهشد مست و شکوفه میکند یک ساله
Газель 8کاشکی انگشتوانش بودمیتا در انگشتش همی فرسودمی
Рубаи 2دی گفتمش آن خوش پسر درزی راکز بهر خدا خوش ببُرا، درزی را
Рубайят, 5باد آمد و گل بر سر مِیخواران ریختیار آمد و می در قدح یاران ریخت
Рубаи 20این خوش پسران که اصلشان از چکل استسبحان الله سرشتشان از چه گل است
Рубаи 49گفتم می خوشگوار پیش آور زودگفتا شب آدینه نخواهی آسود
Рубаи 60هر کارد که از کشته خود برگیردوَاندر لب و دندان چو شکر گیرد
Рубаи 85ای «پور خطیب گنجه» پندی بپذیربر تخت طرب نشین به کف ساغر گیر
Рубаи 87نسرین تو زد پریر بر من آذردی باد ز سنبلت، مرا داد خبر
Рубаи 112Я горестный день расставания знал,Что лживы твои обещания, знал.
Рубаи 114برخیز و بیا که حجره پرداختهاموز بهر تو پردهای خوش انداختهام
Рубайят, 124رفت آن که سری پر از خمارش دارمچون جان دارم گهی که خوارش دارم
Рубаи 131آن زلف شکسته را ز رخ، یک سو زنبر هر دو طرف مزن تو بر، یک سوزن