Мехсети Гянджеви
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
هر کارد که از کشته خود برگیردوَاندر لب و دندان چو شکر گیرد
Рубаи 65پیوسته خرابات ز رندان خَوش باددر دامن زهدِ زاهدان آتش باد
Рубайят, 80منگر به زمین که خاک و آبت بیندمنگر به فلک که آفتابت بیند
Рубаи 119قصاب منی و در غمت میجوشمتا کارد به استخوان رسد میکوشم
Рубаи 131آن زلف شکسته را ز رخ، یک سو زنبر هر دو طرف مزن تو بر، یک سوزن
Рубаи 156آنی که به لطف، تو سراسر نمکیچون بر گل تازه برچکیده نمکی
Рубаи 166افتاد مرا با بت خود گفتاریگفتم که ز من سیر شدی؟ گفت آری
Рубаи 3ای ترک پسر به حرمتت ننگریاما را به کنار خویش در ننگریا
Рубаи 30آتش بوزید و جامه شوم بسوختوز جامه شوم نیمه روم بسوخت
Рубайят, 33سرمایهٔ خرمی بجز روی تو نیستوآرامگه خلق بجز کوی تو نیست
Рубаи 59شاها فلکت اسب سعادت زین کردوز جملهٔ خسروان تو را تحسین کرد
Рубайят, 59آن یار کلهدوز چه شیرین دوزدانواع کلاه از در تحسین دوزد
Рубаи 63ای باد که جان فدای پیغام تو بادگر برگذری به کوی آن حور نژاد
Рубаи 71بگذشت پریر باد بر لاله و وَرددی خاک چمن سنبل تر بار آورد
Рубаи 79بس جور کز آن غمزهٔ زیبات کشندبس درد کز آن قامت رعنات کشند
Рубаи 88زد لاله پریر در نشابور آذردی بر زد از آب مرو نیلوفر سر
Рубаи 102ای از تو مرا غصه سودا حاصلهجرانک قاتلی و نعم القاتل
Рубаи 114برخیز و بیا که حجره پرداختهاموز بهر تو پردهای خوش انداختهام
Рубаи 118زرد است ز عشق خاکبیزی رویموین نادره را به هر کسی چون گویم
Рубаи 121ما مرد مئیم و در خرابات مقیمنه مردم سجاده و نه مرد گلیم
Рубайят, 133تا ظن نبری کز پی جان میگریمزین سان که پیدا و نهان میگریم
Рубаи 140اندر دل من ای بت عیار بچهمرغ غم تو نهاده بسیار بچه
Рубайят, 146از مهر خود و کین تو در تابم مندر چشم تو گوئی به میان آبم من
Рубаи 160زلف و رخ خود به هم برابر کردیامروز خرابات منور کردی
Рубайят, 173مر موی تو را چه بود بی آزاریبرخاستن از سر چو تو دلداری
Рубайят, 178گر من به مَثَل هزار جان داشتمیدر پیش تو جمله بر میان داشتمی
Кыта 3آن دزد چون بود که به خانه درون شودخانه ز بیم دزد ز روزن برون شود
Рубайят, 187شفتالوی آبدارت ای سرو سهیآمد ز ره بوسه به دندان رهی
Кыта 20. . . آلوده بیاری و نهی بر . . .س منبوسهای چند به تزویر دهی بر نس من
Рубайят, 17ایام چو آتشکده از سینهٔ ماستعالم کهن از وجود دیرینهٔ ماست