Меджзуб Табризи · Рубаи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
روزی که رسی به پرسش این دلریشجانی که تو دادهای کنم تحفهٔ خویش
Рубаи 38از من نه هزار پند یک پند شنوتا خجلت حاصل نکشی وقت درو
Рубаи 41زن خنده به فکر ارشمندیس و مترسسر کن خبث ارسطالیس و مترس
Рубаи 44در جیب دلم چاک و رفو بر سر همچون غنچه نشسته تو به تو بر سر هم
Рубаи 55ای قبله عاشقان جفا کمتر کنخون در دل انتظار ما کمتر کن
Рубаи 62ای دل هرکس که بود از این سلسله رفتغافل منشین عمر تُنُک حوصله رفت
Рубаи 69مجذوب تو را به سایه همدوشی بهیعنی که فتادگی و بیهوشی به
Рубаи 70مجذوب تو اندیشهٔ هستی نکندپیداست که شعله میل پستی نکند
Рубаи 73انسان که ز بیش و کم الم دارد اوگر داند کیست او چه کم دارد او
Рубаи 1عالم تن و روح لا اله الا هوستاز دولت مغز آبرو دارد پوست
Рубаи 6تا واهمه را ز دل نکردیم به دراین راه خطرناک نرفتیم به سر
Рубаи 17مجذوب قناعتی که یزدان به تو دادهان سلطنت ملک سلیمان به تو داد
Рубаи 23آن گل مگر از پرده برون میآیدکز رنگ بهار بوی خون میآید
Рубаи 24چون بیتو نگاهم به سیاهی پویداشکم به علاج رنگ کاهی پوید
Рубаи 36دنیا گر باغ و گر قفس بود گذشتگر خواب و خیال و گر هوس بود گذشت
Рубаи 43اسلم میخور که شق اسلم این استرونق شکن همّت حاتم این است
Рубаи 49آن قوم که بر ستم دلیرند همهعاجزکش و فتنه و شریرند همه
Рубаи 61مجذوب از این جهان فانی بگریزاز دهر چو عمر جاودانی بگریز
Рубаи 71مجذوب تو را بیسر و پا نتوان گفتسگ را به در تو بیوفا نتوان گفت
Рубаи 72بیدوستیت به خضر ننگ است حیاتکافر هم گفت یا علی یافت نجات
Рубаи 74ساقی تو ز می به جام مستان کردنوز عشوه به کار میپرستان کردن
Рубаи 75جانا دل دوستان شکستن تا کیدر آتش دل بیتو نشستن تا کی
Рубаи 80قرآن که بود به راه دین رهبر ماآگاه بود ز حال خشک و تر ما
Рубаи 14روزی که ز بیم جمله را دل خونستمنگر به گناه ما که چند و چونست
Рубаи 16گاه از نفس سینه سوزان پیداستگاهی ز نگاه گرم خوبان پیداست
Рубаи 19امروز که ویرانهٔ این عالم خُردپر گشته ز جنّ و دیو چون خانه کُرد
Рубаи 26ای کعبهروی که گرم راهی چون پیکهشدار که خاموشی به است از لبیک
Рубаи 28دنیا که تو را به مکر بیتاب نمودرنگی به تو هر زمان چو سرخاب نمود
Рубаи 31دنیا نه همین ز طفل بیمار پر استاین کهنه رباط از سگ و مردار پر است
Рубаи 32کنجی بنشین و گریه تنها میکنگر خنده کنی به وضع دنیا میکن