Аухади Марагаи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
یار ز پیمان ما گر چه سری میکشدبار غمش را دلم بیجگری میکشد
Газель 258دی رفتم اندر کوی او سرمست، ناگه جنگ شدامروز زانم تنگدل کان جای بر وی تنگ شد
Газель 287اول فطرت که نقش صورت چین بستهاندمهر رویت در میان جان شیرین بستهاند
Газель 325تا کی از هجر تو بیخواب و خورم باید بود؟به تو مشغول وز خود بیخبرم باید بود؟
Газель 333این چنین نقشی اگر در چین بودقبلهٔ خوبان آن ملک این بود
Газель 373باز پیوند، که دوری به نهایت برسیدچارهٔ درد دلم کن، که به غایت برسید
Газель 377ای مردم کور، این چه بهارست ببینیدگلبن نه و گلهاش ببارست ببینید
Газель 385تن به تو دادم، دل و جانش مبردل برت آمد، ز جهانش مبر
Газель 423عشرت بهار کن، که شود روزگار خوشمیدر بهار خور، که بود بی غبار و غش
Газель 482چو بر سفینهٔ دل نقش صورت تو نبشتمحکایت دگران سر به سر زیاد بهشتم
Газель 485شب دوشینه در سودای او خفتماز آن امروز با تیمار و غم جفتم
Газель 517منازل سفرت پیش دیده میآرماگر چه هیچ به منزل نمیرسد بارم
Газель 669ترا گزید دل من،مرا گزید غم توبه حال من نظری کن، که مردم از ستم تو
Газель 684آن چشم مست بین، که دلم گشت زار ازوای دوستان، بسوخت مرا، زینهار ازو!
Газель 744باز به رسم سرکشان راه جفا گرفتهایتیغ ستم کشیدهای، ترک وفا گرفتهای
Газель 759کاکل مشکین نقاب چشم و ابرو ساختیآن کمان پنهان بدار، اکنونکه تیر انداختی
Газель 826شاد گردم که هر به ایامیقامتت را ببینم از بامی
Газель 827گر برافرازی به چرخم ور بیندازی ز بامیماجرای پادشاهان کس نگوید با غلامی
Газель 833سر بگذرانم از سر گردون به گردنیگر بگذرد به خاطر او یاد چون منی
Газель 858به روی خود نظر کن، تا بلای عقل و دین بینیگره بر مشکها زن، تا کساد مشک چین بینی
Газель 874دلم زخم بلا دارد ز چشم تیر بالاییکه دارد چون کمر بستی و همچون زلف لالایی
Касыда 6مباش بندهٔ آن کز غم تو آزادستغمش مخور، که به غم خوردن تو دلشادست
Касыда 29دلخسته همی باشم، زین ملک به هم رفتهخَلقی همه سرگردان، دلمرده و دَمرفته
Касыда 33بر کوفه و خاک علی، ای باد صبح ار بگذریآنجا به حق دوستی کز دوستان یادآوری
Рубаи 13کی دست رسد بدان بلندی که تراست؟یا فکر به آن چونی و چندی که تراست؟
Рубаи 14جانا، سر زلف تو پراگنده چراست؟وان حقهٔ لعل خالی از خنده چراست؟
Рубаи 22اوحد، دیدی که هرچه دیدی هیچست؟وین هم که بگفتی و شنیدی هیچست؟
Рубаи 89افسوس! که در عمر درازیم نبودخطی ز زمانهٔ مجازیم نبود
Рубаи 91آن خود که بود که در تو واله نشود؟از رنج که پرسی تو؟ که او به نشود؟
Рубаи 117کرد از دل صافی برت این آب درنگتا دست تو بوسد چو بدو یازی چنگ