Аухади Марагаи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
شبت میبینم اندر خواب و میگویم: وصالست اینبه بیداری تو خود هرگز نمیپرسی: چه حالست این؟
Газель 661ای دلبر سنگین دل، فریاد ز دست تودستی، که دل من شد بر باد ز دست تو
Газель 668ای نور چشم من ز رخ لالهرنگ توسوگند سخت من به دل همچو سنگ تو
Газель 687گر دهد یارت امان ایمن مشوور ببخشاید، به جان ایمن مشو
Газель 688دل سرای خاص شد، از مجلس عامش مگوجان چو بر جانان رسید، از پیک و پیغامش مگو
Газель 703ساقیا، خیز و یک دو جام بدهمی گلرنگ لاله فام بده
Газель 722ماییم و خراباتی پر بادهٔ جوشیدهجز رند خراباتی آن باده ننوشیده
Газель 741بر گل از عنبر کمندی بستهایگرد ماه از مشک بندی بستهای
Газель 743آن خط عنبرین که چو آبش نبشتهایمشک ختاست، گر چه صوابش نبشتهای
Газель 747دلبرا، روز جدایی یاد ما میکردهاییا چو از ما دور گشتی دل جدا میکردهای
Газель 757دولت ز در باز آمدی ما را پس از بیدولتیگر رخ نمودی ترک ما «بعداللتیا واللتی»
Газель 765میی کو ترا میرهاند ز مستیحلالت از آن می خرابی و مستی
Газель 774ای از تو مرا هر نفسی بادی و دردیدورم به فراق تو ز هر خوابی و خوردی
Газель 789ساقی، بده شرابم، کندر چنین بهارینتوان شراب خوردن بیمطربی و یاری
Газель 814با چنان شیوه و شیرینی و دلبندی و شنگینتوان دل به تو دادن، که به جوری و به جنگی
Газель 871ای آنکه ز هجر تو ندیدیم رهاییباز آی، که دل خسته شد از بار جدایی
Касыда 2آن نفس را، که ناطقه گویند، بازیابتا روشنت شود سخن گنج در خراب
Касыда 20زنهار خوارگان را زنهار خوار دارپیوند و عهدشان همه نا استوار دار
Касыда 35کردم اندیشه تاکنون باریبرنیامد ز دست من کاری
Касыда 42چرا پنهان شدی از من؟ تو با چندین هویداییکجا پنهان توانی شد؟ که همچون روز پیدایی
Таркиббанд 2هر شبی تا به سحر زار بگریم ز غمتاندکی خسبم و بسیار بگریم ز غمت
Рубаи 5شمع از سر خود گذشت و آزاد بسوختبر آتش غم خندهزنان شاد بسوخت
Рубаи 15یارب، تو بدین قوت سهلی که مراستوین کوتهی مدت مهلی که مراست
Рубаи 24ای بوده مرا ز جسم و جان هیچ به دستنابوده زبود این و آن هیچ به دست
Рубаи 25زلفت، که چو حلقهٔ کمند افتادستاز وی دل عالمی به بند افتادست
Рубаи 26حسنی که تو، ای نگار، داری بردستآن نقش چرا همی نگاری بردست؟
Рубаи 44باد سحری چو غنچه را لب بشکافتنور رخ گل روی چو خورشید بتافت
Рубаи 56شطرنج تو ما را به شط رنج سپردلجلاج لجاج با تو نتواند برد
Рубаи 57هر کس که ز کبر و عجب باری دارداز عالم معرفت کناری دارد
Рубаи 63ما پرتو جوهر روانیم و خردنی نی، که به ذات محض جانیم و خرد