Парвин Этесами · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
گل سرخ، روزی ز گرما فسردفروزنده خورشید، رنگش ببرد
Стихотворение 152شب شد و پیرِ رفوگر ناله کردکای خوش آن چشمی که گرمِ خفتن است
Стихотворение 3ای خوشا سودای دل از دیده پنهان داشتنمبحث تحقیق را در دفتر جان داشتن
Стихотворение 5ای خوشا خاطر ز نور علم مشحون داشتنتیرگیها را ازین اقلیم بیرون داشتن
Стихотворение 13مرغی نهاد روی به باغی ز خرمنیناگاه دید دانهٔ لعلی به روزنی
Стихотворение 15روزی گذشت پادشهی از گذرگهیفریاد شوق بر سر هر کوی و بام خاست
Стихотворение 16بلبل آهسته به گل گفت شبیکه مرا از تو تمنائی هست
Касыда 17سوخت اوراق دل از اخگر پنداری چندماند خاکستری از دفتر و طوماری چند
Касыда 18سر و عقل گر خدمت جان کنندبسی کار دشوار کآسان کنند
Стихотворение 22عالمی طعنه زد به نادانیکه بهر موی من دو صد هنر است
Касыда 33دگر باره شد از تاراج بهمنتهی از سبزه و گل راغ و گلشن
Касыда 42همی با عقل در چون و چرائیهمی پوینده در راه خطائی
Стихотворение 46کودکی در بر، قبائی سرخ داشتروزگاری زان خوشی خوش میگذاشت
Стихотворение 50گنجشک خرد گفت سحر با کبوتریکآخر تو هم برون کن ازین آشیان سری
Стихотворение 54مرغی به باغ رفت و یکی میوه کند و خوردناگه ز دست چرخ به پایش رسید سنگ
Стихотворение 62در آبگیر، سحرگاه بط به ماهی گفتکه روز گشت و شنا کردن و جهیدن نیست
Стихотворение 69گفت سوزن با رفوگر وقت شامشب شد و آخر نشد کارت تمام
Стихотворение 71ز قلعه، ماکیانی شد به دیواربناگه روبهی کردش گرفتار
Стихотворение 76کبوتری، سحر اندر هوای پروازیبه بام لانه بیاراست پر، ولی نپرید
Стихотворение 85شباهنگام، کاین فیروزه گلشنز انوار کواکب، گشت روشن
Стихотворение 86چو رنگ از رخ روز، پرواز کردشباویز، نالیدن آغاز کرد
Стихотворение 96تاجری در کشور هندوستانطوطئی زیبا خرید از دوستان
Стихотворение 97عاقلی، دیوانهای را داد پندکز چه بر خود میپسندی این گزند
Стихотворение 102در آن سرای که زن نیست، انس و شفقت نیستدر آن وجود که دل مرده، مرده است روان
Стихотворение 105نخودی گفت لوبیائی راکز چه من گردم این چنین، تو دراز
Стихотворение 106کرد آسیا ز آب، سحرگاه باز خواستکای خودپسند، با منت این بدسری چراست
Стихотворение 109گربهٔ پیری، ز شکار اوفتادزار بنالید و نزار اوفتاد
Стихотворение 131در باغ، وقت صبح چنین گفت گل به خارکز خویش، هیچ نایدت ای زشت روی عار
Стихотворение 138شنیدستم که اندر معدنی تنگسخن گفتند با هم، گوهر و سنگ
Стихотворение 145با مور گفت مار، سحرگه بمرغزارکاز ضعف و بیخودی، تو چنین خردی و نزار