Парвин Этесами · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
قاضی بغداد، شد بیمار سختاز عدالتخانه بیرون برد رخت
Стихотворение 149بزرگمهر، به نوشینروان نوشت که خلقز شاه، خواهش امنیت و رفاه کنند
Стихотворение 150به سوزنی ز ره شکوه گفت پیرهنیببین ز جور تو، ما را چه زخمها بتن است
Стихотворение 153صبح آمد و مرغ صبحگاهیزد نغمه، بیاد عهد دیرین
Стихотворение 155سیر یک روز طعنه زد به پیازکه تو مسکین چقدر بدبویی
Стихотворение 158سپیدهدم، نسیمی روحپروروزید و کرد گیتی را معنبر
Стихотворение 159ای نهال آرزو، خوش زی که بار آوردهایغنچه بی باد صبا، گل بی بهار آوردهای
Стихотворение 165پدر آن تیشه که بر خاک تو زد دست اجلتیشهای بود که شد باعث ویرانی من
Стихотворение 166اینکه خاک سیهش بالین استاختر چرخ ادب پروین است
Касыда 1ای دل عبث مخور غم دنیا رافکرت مکن نیامده فردا را
Касыда 4یکی پرسید از سقراط کز مردن چه خواندستی؟بگفت ای بیخبر، مرگ از چه نامی زندگانی را؟
Касыда 6ای دل، فلک سفله کجمدار استصد بیم خزانش بهر بهار است
Стихотворение 6ای خوش اندر گنج دل زر معانی داشتننیست گشتن، لیک عمر جاودانی داشتن
Стихотворение 9شنیدهاید که آسایش بزرگان چیست:برای خاطر بیچارگان نیاسودن
Стихотворение 10از ساحت پاک آشیانیمرغی بپرید سوی گلزار
Касыда 12اگرچه در ره هستی هزار دشواریستچو پر کاه پریدن ز جا سبکساریست
Стихотворение 20ای گربه، ترا چه شد که ناگاهرفتی و نیامدی دگر بار
Стихотворение 23عدسی وقت پختن، از ماشیروی پیچید و گفت این چه کسی است
Стихотворение 35به آب روان گفت گل کز تو خواهمکه رازی که گویم به بلبل بگوئی
Стихотворение 36ز سَری، موی سپیدی روئیدخندهها کرد بر او موی سیاه
Стихотворение 40لالهای با نرگس پژمرده گفتبین که ما رخساره چون افروختیم
Стихотворение 44گفت ماهیخوار با ماهی ز دورکه چه میخواهی ازین دریای شور
Стихотворение 57حکایت کرد سرهنگی به کسریکه دشمن را ز پشت قلعه راندیم
Стихотворение 70خلید خار درشتی بپای طفلی خردبهم برآمد و از پویه باز ماند و گریست
Стихотворение 73به شکوه گفت جوانی فقیر با پیریبه روزگار، مرا روی شادمانی نیست
Стихотворение 79به صحرا، سرود اینچنین خارکنکه از کندن خار، کس خوار نیست
Стихотворение 80نهان کرد دیوانه در جیب، سنگییکی را بسر کوفت، روزی بمعبر
Стихотворение 81براهی در، سلیمان دید موریکه با پای ملخ میکرد زوری
Стихотворение 82اشک طرف دیده را گردید و رفتاوفتاد آهسته و غلتید و رفت
Стихотворение 92برزگری پند به فرزند دادکای پسر، این پیشه پس از من تراست