Парвин Этесами · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
نخواست هیچ خردمند وام از ایامکه با دسیسه و آشوب باز خواهد وام
Стихотворение 34گفت دیوار قصر پادشهیکه بلندی، مرا سزاوار است
Стихотворение 37بدامان گلستانی شبانگاهچنین میکرد بلبل راز با ماه
Стихотворение 41دختری خُرد به مهمانی رفتدر صف دخترکی چند، خزید
Стихотворение 42گفت تیری با کمان، روز نبردکاین ستمکاری تو کردی، کس نکرد
Стихотворение 43دختری خرد، شکایت سر کردکه مرا حادثه بی مادر کرد
Стихотворение 45به درویشی، بزرگی جامهای دادکه این خلقان بنه، کز دوشت افتاد
Стихотворение 47نهان شد از گل زردی گلی سپید که ماسپید جامه و از هر گنه مبرائیم
Стихотворение 59اینچنین خواندم که روزی روبهیپایبند تلّه گشت اندر رهی
Стихотворение 61بلبلی گفت به کُنج قفسیکه: چنین روز، مرا باوَر نیست
Стихотворение 63شبی بمردمک چشم، طعنه زد مژگانکه چند بی سبب از بهر خلق کوشیدن
Стихотворение 65گفت با زنجیر، در زندان شبی دیوانهایعاقلان پیداست، کز دیوانگان ترسیدهاند
Стихотворение 67در آنساعت که چشم روز میخفتشنیدم ذره با خفاش میگفت
Стихотворение 77نهفتن به عمری غمِ آشکاریفکندن به کِشتِ امیدی شراری
Стихотворение 90بزندان تاریک، در بند سختبخود گفت زندانی تیرهبخت
Стихотворение 100زاغی به طرف باغ، به طاووس طعنه زدکین مرغ زشت روی چه خودخواه و خودنماست
Стихотворение 104ز حیله، بر در موشی نشست گربه و گفتکه چند دشمنی از بهر حرص و آز کنیم
Стихотворение 113یکی گوهر فروشی، ثروت اندوزبدست آورد الماسی دل افروز
Стихотворение 119بخویش، هیمه گه سوختن بزاری گفتکه ای دریغ، مرا ریشه سوخت زین آذر
Стихотворение 122شنیدستم یکی چوپان نادانبخفتی وقت گشت گوسفندان
Стихотворение 126بلبلی گفت سحر با گل سرخکاینهمه خار به گرد تو چراست
Стихотворение 127صبحدم، صاحبدلی در گلشنیشد روان بهر نظاره کردنی
Стихотворение 128نهفت چهره گلی زیر برگ و بلبل گفتمپوش روی، به روی تو شادمان شدهایم
Стихотворение 129بطرف گلشنی، در نوبهاریگلی خودرو، دمید از جو کناری
Стихотворение 141یکی مرغ زیرک، ز کوتاه بامینظر کرد روزی، بگسترده دامی
Стихотворение 147نوگلی، روزی ز شورستان دمیدخار، آن گل دید و رو در هم کشید
Стихотворение 148جوانی چنین گفت روزی به پیریکه چون است با پیریت زندگانی
Стихотворение 151از درد پای، پیرزنی ناله کرد زارکامروز، پای مزرعه رفتن نداشتم
Стихотворение 154هر که با پاکدلان، صبح و مسایی دارددلش از پرتو اسرار، صفایی دارد
Стихотворение 157جُعل پیر گفت با انگشتکه سر و روی ما سیاه مکن