Катран Тебризи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
آذر فرو زو می خور شاها بماه آذرآیین ماه آذر بوی می است و آذر
Кыта 82دیر پیوند بتی زود کسلروی بر تافته زین تافته دل
Кыта 103از یار بریدن بسزا وار گزیدنمستم ز بنفشه بسمن برگ گزیدن
Кыта 106ایا شده ز تو مدحت گران و زر ارزانهنر نمائی و سرمایه هنرورزان
Кыта 110اکنون دهند خصمان ای شاه کام توواکنون کنند جان جهان را بنام تو
Кыта 125ای بگرد روز از شب قمر آوردهگرد مشگین بگرد قمر آورده
Кыта 126بر وی تو بروشنی از مهر و ماه بهزلفین تو ببوی ز مشک سیاه به
Кыта 127مشوش است دلم از کرشمه سلمیچنانکه خاطر مجنون ز طره لیلی
Кыта 129ای درم یافته از دست تو ارزانیای کرم داشته ایزد بتو ارزانی
Кыта 133خدایا بر جهانم کام و فرمان روان دادیبمدح و آفرین من زبان خلق بگشادی
Кыта 142ای سر رادان و راستان بدرستیروی زمین از بلای بخل بشستی
Кыта 143همی گذشت بکوی اندرون بت مشکویز روی او شده جای نشاط و رامش کوی
Кыта 146کجائی تو این راحت جان کجائیکجائی که هر چند خوانم نیائی
Кыта 148آن ماه سرو بالا آن سرو ماه رویاز روی او دلم نشکیبد به هیچ روی
Кыта 149ای میر اگر تو قصد بخان حرم کنیاطراف او برتبت باغ ارم کنی
Рубаи 1ای وصل و هوای مهر تو بس ما رامهر تو بفرساید ازین پس ما را
Рубаи 2چون بنوازد به پیش من زیر کیامدهوش کنم همه دلم زیر کیا
Рубаи 4بسپرد بپای ناکسان دهر مراتا کرد مجال یادشان قهر مرا
Рубаи 13تا کی باشم صبور در محنت دوستکآرام دل و جان من از دیدن اوست
Рубаи 14چون دیدهٔ من دید ترا روز نخستمسکین دل من هوای دیدار تو جست
Рубаи 18بالات بود بسان سروان بهشتبا خال تو خال حور فردوسی زشت
Рубаи 22دلدار مرا بر دل من رحمت نیستتن را بجفا و جور او طاقت نیست
Рубаи 23از هجر تو ابر چشم باران ریز استبر جان و دلم غم تو آتش بیز است
Рубаи 33صد بار بدل پند بکردم نشنیدوز خودرأیی بدو رسید آنچه رسید
Рубаи 36آنی که دل من از تو خرم گرددروی تو همی چراغ عالم گردد
Рубаи 42بادامِ تو گاهِ غمزه لشگر شکندیاقوت تو گاه بوسه شکّر شکند
Рубаи 44بر شاخ گل دولت تو خار نماندجز بخت تو هیچ بخت بیدار نماند
Рубаи 48ایزد چو بزرگ شهریاری نکندبر روی بدان نگاهداری نکند
Рубаи 52ایزد همه دولت جهانی بتو دادبا دولت و ملک کامرانی بتو داد
Рубаи 53ایزد همه ساله هست با مردم رادبر مرد دری نبست تا ده نگشاد