Катран Тебризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
تا باد گذر کرد بگلزار و ببستاناز نافه تبت شده بستان چو شبستان
Кыта 95فراز و نشیب است روی زمینمتاز ای برادر گشاده عنان
Касыда 39خزان ببرد ز بستان هر آن نگار که بودهوا خشن شد و کهسار خشک و آب کبود
Кыта 101آرامش جان من آرام روان منروشن بتو چشم من شادان بتو جان من
Касыда 129اگر بخواهد جانم بجای دل جانانبجان جانان گر زو دریغ دارم جان
Кыта 98ای زدوده دل و زدوده سخنتازه گشت از تو روزگار کهن
Касыда 128اگر نجست زمانه بلای خلق جهانچرا ز خلق جهان روی او بکرد نهان
Касыда 130الا ای پرده تاری به پیش چشمه روشنزمانی کوه را تَرگی زمانی چرخ را جوشن
Касыда 103ای رخ رخشانت چون آئینه نادیده زنگزنگ بزدا از دل عاشق ببکمازی چو زنگ
Кыта 16مرغ وفا برون ز جهان آشیان گرفتعنقا صفت ز عالم وحدت کران گرفت
Касыда 151بهشت وار شد از نو بهار و بخت جوانپدید گشت گل خرمی که بود نهان
Касыда 196ای نگاری که ز دل کفر و ز رخ دین آریدل من بردی و کردی رخ من دیناری
Рубаи 8ای نوش لب و لاله رخ و سیم قفاکردی دو رخم برنگ چون زر صفا
Касыда 1ای روا بر شهریاران جهان فرمان تراهرچه باید خسروانرا داده آن یزدان ترا
Касыда 7چو بگشاید نگار من دو بادام و دو مرجان رابدین نازان کند دل را بدان رنجان کند جان را
Касыда 40دل بدو دادم که جان از روی او شادان شودجان من هست او سزد گر دل فدای جان شود
Касыда 88نگار کرد رخ من بخون دیده نگارکنار کرد بیکبارگی مرا ز کنار
Касыда 110ای بهنگام سخا ابر کف و دریا دلمشتری خوار ز دیدار تو و ماه خجل
Кыта 74ای افسر زمانه و ای شاه روزگاراز دولت آفرید ترا آفریدگار
Кыта 99بوستان زرد شد ز باد خزانتا هوا سرد شد ز باد بزان
Касыда 22ای میر جهانگیر چو تو دادگری نیستچون تو بگه کوشش و بخشش دگری نیست
Касыда 36ببین آن روی اگر بر سرو بستانت قمر بایدببین آن زلف اگر بر ماه مشگینت کمر باید
Касыда 53گه بهار همه خلق جفت یار بودمر از یار جدائی گه بهار بود
Кыта 2دلا تا کی همی جوئی منی راچه داری دوست هرزه دشمنی را
Кыта 3مرا بی وفا خواند آن بی وفاکه هرگز نگوید سخن بی جفا
Кыта 6نبود صعبتر از هجر بتان هیچ عذابکه شب و روز جدا دارد از من خور و خواب
Кыта 35چو باد خزان بر درختان وزیدهمه کس بموی خز اندر خزید
Кыта 104ای دل تو را بگفتم کز عاشقی حذر کنبگذار نیکوان را وز مهرشان گذر کن
Рубаи 112آن زلف سیه بلای جانست ای جانجانم ز نهیب او بجانست ای جان
Касыда 66بلای غربت و تیمار عشق و فرقت یارشدند با من دلخسته این سه آفت یار