Катран Тебризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
فراز و نشیب است روی زمینمتاز ای برادر گشاده عنان
Касыда 152تا باد گذر کرد بگلزار و ببستاناز نافه تبت شده بستان چو شبستان
Касыда 39خزان ببرد ز بستان هر آن نگار که بودهوا خشن شد و کهسار خشک و آب کبود
Кыта 101آرامش جان من آرام روان منروشن بتو چشم من شادان بتو جان من
Касыда 103ای رخ رخشانت چون آئینه نادیده زنگزنگ بزدا از دل عاشق ببکمازی چو زنگ
Касыда 128اگر نجست زمانه بلای خلق جهانچرا ز خلق جهان روی او بکرد نهان
Касыда 129اگر بخواهد جانم بجای دل جانانبجان جانان گر زو دریغ دارم جان
Кыта 98ای زدوده دل و زدوده سخنتازه گشت از تو روزگار کهن
Касыда 130الا ای پرده تاری به پیش چشمه روشنزمانی کوه را تَرگی زمانی چرخ را جوشن
Касыда 88نگار کرد رخ من بخون دیده نگارکنار کرد بیکبارگی مرا ز کنار
Касыда 110ای بهنگام سخا ابر کف و دریا دلمشتری خوار ز دیدار تو و ماه خجل
Касыда 161دمید لاله سیراب در بنفشه ستانچو طوطئی که بود خفته در بنفشه ستان
Касыда 196ای نگاری که ز دل کفر و ز رخ دین آریدل من بردی و کردی رخ من دیناری
Кыта 16مرغ وفا برون ز جهان آشیان گرفتعنقا صفت ز عالم وحدت کران گرفت
Рубаи 8ای نوش لب و لاله رخ و سیم قفاکردی دو رخم برنگ چون زر صفا
Касыда 45بادِ نوروزی همی آرایشِ بستان کُنَدتا نگارش چون نگارستانِ چینستان کند
Касыда 53گه بهار همه خلق جفت یار بودمر از یار جدائی گه بهار بود
Касыда 195ای میر بسان مصطفی بودیچون او ز همه بدی جدا بودی
Кыта 99بوستان زرد شد ز باد خزانتا هوا سرد شد ز باد بزان
Касыда 40دل بدو دادم که جان از روی او شادان شودجان من هست او سزد گر دل فدای جان شود
Касыда 66بلای غربت و تیمار عشق و فرقت یارشدند با من دلخسته این سه آفت یار
Касыда 116تنم به گونهٔ نال و دلم به گونهٔ نیلجهان ز نیلم نال و روان ز نالم نیل
Касыда 124خلاف بود همیشه میان تیغ و قلمکنون به بخت ملک متفق شدند به هم
Касыда 125ربود جان و دل من بزلف غالیه فامبتی که بوی دهد زلف او بغالیه وام
Касыда 151بهشت وار شد از نو بهار و بخت جوانپدید گشت گل خرمی که بود نهان
Касыда 159خداوندا ترا زیبد خداوندی جهان کردنکه تو دانی ز بدخواهان جهان جان جهان کردن
Касыда 169گل چو بشکفت زمین گشت پر از آب روانبگل و آب روان تازه بود جان جهان
Касыда 171لب است آن یا گل حمرا رخست آن یا مه تابانگل آگنده بمروارید و مه در غالیه پنهان
Тарджибанд 1بمهر ماه دیداری سپردم دل بدیداریهمه بیمار و غم دل را ز چشم آید پدیداری
Кыта 23ای با خدای و با همه خلق خدای راستاز داد و راستی همه پیروزئی تراست