Катран Тебризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
ای شکنج زلف جانان بر پرند ششتریسایبان آفتابی یا نقاب مشتری
Касыда 204روزی که تو آن زلف پر از مشک فشانیما را ندهد هیچ کس از مشگ نشانی
Касыда 206غزالی شدم من ز عشق غزالیز بس ناله گشتم بکردار نالی
Касыда 210ندانی درد هجر ای گل مرا زان زار گردانیدگر زارم نگردانی به داغ هجر گردانی
Касыда 213هنری مرد نباشد بر هر کس خطریچون چنین است ترا چیست کنون زین هنری
Тарджибанд 2هوا شد عاشق آسا باز و صحرا دلبر آیین شدیکی را گریه رسم آمد یکی را خنده آیین شد
Таркиббанд 1نوبهار آمد کز او گیتی جوان گردد همیروی هامون همچو روی نیکوان گردد همی
Таркиббанд 6باغ و بستان را بسعی ابر کرد آباد بادصد هزاران آفرین حق بر ابر و باد باد
Кыта 5ای مایه شده دیدن تو روزبهی رابایسته و شایسته بهی را و شهی را
Кыта 7اگر به بستان آسیب دید نار از سیببخانه باز پشیمان شده است از آسیب
Кыта 15تا نگارین من سرائی گشتپیشه من غزل سرائی گشت
Кыта 20ای شهی کز مهر تو چون بهرمان گردد چمستجام می بستان که عید فرخ و جشن جمست
Кыта 22تا ماه مرا رفتن با خیل و سپاه استهر روز مرا دل بره و دیده براه است
Кыта 37شاه شدادی همیشه تندرست و شاد بادتا گل و شمشاد باشد با گل و شمشاد باد
Кыта 48بجز نشاط و طرب طبع تو طلب نکندکسی بود که ترا بیند و طرب نکند
Кыта 60شد اسیر آن بت کو دلبر و جنگ آور بودشمع صد مجلس و پیرایه صد لشگر بود
Кыта 67آذر فرو زو می خور شاها بماه آذرآیین ماه آذر بوی می است و آذر
Кыта 73ای چون بهشت مجلس و چون آسمان حصارتا روز حشر باد در او شاد شهریار
Кыта 80رهی سوار و جوان و توانگر از ره دوربخدمت آمد نیکو سگال و نیک اندیش
Кыта 82دیر پیوند بتی زود کسلروی بر تافته زین تافته دل
Кыта 105بر گرد مه ز عنبر ما هم زده سماطینچندین هزار خوبی پنهان بزیر زلفین
Кыта 106ایا شده ز تو مدحت گران و زر ارزانهنر نمائی و سرمایه هنرورزان
Кыта 112ای شهریار یار تو بس کردگار تواندیشه نیست گر نبود خلق یار تو
Кыта 125ای بگرد روز از شب قمر آوردهگرد مشگین بگرد قمر آورده
Кыта 126بر وی تو بروشنی از مهر و ماه بهزلفین تو ببوی ز مشک سیاه به
Кыта 127مشوش است دلم از کرشمه سلمیچنانکه خاطر مجنون ز طره لیلی
Кыта 133خدایا بر جهانم کام و فرمان روان دادیبمدح و آفرین من زبان خلق بگشادی
Кыта 134ای همه رادی و راستی و درستییافتی از روزگار آنچه که جستی
Кыта 141ای طبع تو سرشته ز رادی و راستیدور از روان تو کژی و نارواستی
Кыта 146کجائی تو این راحت جان کجائیکجائی که هر چند خوانم نیائی