Катран Тебризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
تا سپاه گل هزیمت شد ز خیل ماه تیراز ترنج افروخت بستان چون سپهر از ماه تیر
Касыда 72چون روز بر کشید سر از قیرگون حریربر کوهسار زر بگسترد چون زریر
Касыда 80شنبه شادی و اول مه آذرزخمه بر افکن بعود و عود بر آذر
Касыда 83گلستان شد چون بهار از فر ابر نوبهاربوستان آراسته چون لعبتان اندر بهار
Касыда 115تا عدیل دوست گشتم با طرب گشتم عدیلبر جهان و جان بدیل آرم بدو نارم بدیل
Касыда 118خیال شام فراق بتان بروز وصالمرا گداخته دارد ز غم بسان هلال
Касыда 122تا جهان از گل خرم شده چون باغ ارمآهو ایمن شده بر سبزه چو مرغان حرم
Касыда 123تا شد از گل بوستان سیمگون بیجاده فامبوی و رنگ از گل ستاند و باده و بیجاده وام
Касыда 158حور حریر سینه کام روان حورانچشمم چو بحر دارد دل جایگاه بحران
Касыда 162ز ابرو باد آزاری بشد آراسته بستانکنون داد از می و جانان ببستان اندرون بستان
Касыда 174منم غلام خداوند زلف غالیه گونکه هست چون دل من زلف او نوان و نگون
Касыда 177نشاط دل کن و از لعل یار پروردینکه لاله و گل پرورد باد فروردین
Касыда 178هر آنچه هست نهان از منجمان جهانز رای روشن شاه زمانه نیست نهان
Касыда 187آدینه و مهرگان و ماه نوبادند خجسته هر سه بر خسرو
Касыда 197بار خدایا بسی عذاب کشیدیانده و تیمار گونه گون بچشیدی
Касыда 207که را مهربانی نماید نگاریبخوشی گذارد همی روزگاری
Касыда 211نیازم ز گیتی به توست ای نیازیکه دل را امیدی و جان را نیازی
Таркиббанд 3تا چمن را آسمان با سیب و آبی جفت کردبوستان را روزگار از لاله و گل کرد فرد
Кыта 8سر و بالایی که دارد بر سر گل مشک نابآفت دلهاست و اندر دیدهام چون آفتاب
Кыта 9ز اول اردی بهشت گشت جهان چون بهشتاز قبل آنکه درد شاه جهان را بهشت
Кыта 12ای آنکه مر ترا بجهان در نظیر نیستآنکو خطر نیافت ز فیضت خطیر نیست
Кыта 24بدست تو ملکا ملک خسروانی هستبدین جهانت فرمان و کامرانی هست
Кыта 28اسب طرب و عیش تو ای شاه بزین بادجان و تن خصمان تو پیوسته بزین باد
Кыта 43خدایگانا دائم ترا سلامت بادهمیشه از بر تو تاج بر علامت باد
Кыта 49خسروا طبع تو روز و شب نشاط آلود باددشمنانت را ز دیده روی خون پالود باد
Кыта 51خدایگان جهان را ز بخت یاری بادعدیل دولت و اقبال و بختیاری باد
Кыта 58تا آفریدگار مرا رای و هوش دادبی کس ترم نیاید از خویشتن بیاد
Кыта 76منم ز حسرت دیدار یار زار و نزارهمی بگریم چون ابر نوبهاری زار
Кыта 77ای توئی بیچارگان را چاره و فریادرسایزد از هر دو بند و سختی مر ترا فریادرس
Кыта 81خزان ببرد بهاء همه بهار ز باغز برگ زرد بدینار زرد ماند راغ