Катран Тебризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
ای پیشه تو رامش و پیروزی و بهیگل رفت و لاله رفت و ترنج آمد و بهی
Рубаи 11ای گشته خجل ماه فلک از نظرتشد تیره شکر زان لب همچون شکرت
Рубаи 38تا کی ز فراق بر دلم بند بوداندوه فراق بر دلم چند بود
Рубаи 58تا تو نکنی بدشمن و دوست نظرنه نفع رسد بدشمن و دوست نه ضر
Рубаи 76سه چیز ترا سه چیز داده است جمالخَدّ را خط و زلف را گل و عارض خال
Рубаи 91یکباره دل از هوای تو بگسستیمبا آنکه به ما وفا کند پیوستیم
Рубаи 97تا دور شدی تو از من ای سرو روانشد خون دلم به دو رخ از دیده روان
Рубаи 98ای کرده به بند دوستی بسته دلمبا تو به هوای و مهر پیوسته دلم
Рубаи 102ای دوست بیا تا ره دیگر گیریموآزار و جفاها ز میان برگیریم
Рубаи 103یوسفرویی کز او فغان کرد دلمچون دستِ زنان مصریان کرد دلم
Рубаи 108افتادم در دام بتی سیم انداموز صحبت او دلم رسیده است بکام
Рубаи 113از کبر دلا دست بعیوق مزنلافی که زنی ز دست معشوق مزن
Рубаи 121از دیده میان رود خونم بی توگوئی که به آتش اندرونم بی تو
Рубаи 126تا دست من از دامن تو شد کوتاهدستی زده ام به دامن ناله و آه
Рубаи 137اقبال و مراد و کامرانی داریبر بخت بلند مهربانی داری
Рубаи 140زانگه که مرا بیافریده است خدایهر روز فزون بود مرا دانش و رای
Касыда 27کاخ ملک خوبتر ز خلد برین استبا همه دیدارهای خوب قرین است
Касыда 31آباد بر این بر که و این طارم آبادوز هر دو خداوند جهان کامروا باد
Касыда 33ای نگار خند خندان یک زمان با من بخندتا کی این خشم تو تا کی چند از این ناز تو چند
Касыда 51تا بجان در عقل باشد تا بتن در جان بودجان و تن را از لب و جام و لب جانان بود
Касыда 52تا ترا گرد مه از مشک سیه پرهون بوددر تمنای رخت جان و دلم مرهون بود
Касыда 108از پار مرا حال بسی خوشتر امسالهمواره بدینحال بماناد مرا حال
Касыда 111ای مشک فشان زلفین ای غالیه گون خالبا هر دو بود غالیه و مشک چون آخال
Касыда 112ای میر بی نظیر و خداوند بی عدیلهمنام خویش را بهمه بابها بدیل
Касыда 133آن غیرت یزدان نگر و قدرت یزداناز قدرت یزدان چه عجب غیرت چندان
Касыда 137ای جان من خریده بدیدار خویشتنکرده مرا بمهر خریدار خویشتن
Касыда 141این برکه مبارک این بزمگاه میمونفرخنده باد دائم بر شاه افریدون
Касыда 145بتی چون رامش اندر می مهی چون دانش اندر جانبلای دل بدو سنبل شفای جان بدو مرجان
Касыда 147بتی که لاله چند از رخانش لاله ستانچه لاله ای که ندیده است خلق لاله چنان
Касыда 160دل ببرد از من پری روئی گرامی تر ز جانآنکه بر دیدار او بسته است جان انس و جان