Катран Тебризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
بود محال مرا داشتن امید محالبه عالمی که نباشد همیشه بر یک حال
Касыда 175مه نیسان شبیخون کرد گوئی بر مه کانونکه گردون گشت از او پرگرد و هامون گشت از او پرخون
Касыда 195ای میر بسان مصطفی بودیچون او ز همه بدی جدا بودی
Кыта 6نبود صعبتر از هجر بتان هیچ عذابکه شب و روز جدا دارد از من خور و خواب
Кыта 23ای با خدای و با همه خلق خدای راستاز داد و راستی همه پیروزئی تراست
Кыта 32رنگ زمین زرد گشت و طبع هوا سردرطل می سرخ گیر بر بهی زرد
Кыта 102آواره شد از مسکن و مأوا صنم مناز طعنهٔ بدگوی و ز بیغارهٔ دشمن
Кыта 114ایا خسرو راد آزاده خوترا داده ایزد همه آرزو
Кыта 132ای شاه جهانگیر جهاندار جهانجویعید است و لب یار و لب جام و لب جوی
Рубаи 112آن زلف سیه بلای جانست ای جانجانم ز نهیب او بجانست ای جان
Касыда 3تا داد باغ را سمن و گل بنونوابلبل همی سراید بر گل بنونوا
Касыда 66بلای غربت و تیمار عشق و فرقت یارشدند با من دلخسته این سه آفت یار
Касыда 71چون رخ معشوق خندان شد بصحرا لاله زارابر نیسانی همی گرید ز عشق لاله زار
Касыда 116تنم به گونهٔ نال و دلم به گونهٔ نیلجهان ز نیلم نال و روان ز نالم نیل
Касыда 124خلاف بود همیشه میان تیغ و قلمکنون به بخت ملک متفق شدند به هم
Касыда 125ربود جان و دل من بزلف غالیه فامبتی که بوی دهد زلف او بغالیه وام
Касыда 159خداوندا ترا زیبد خداوندی جهان کردنکه تو دانی ز بدخواهان جهان جان جهان کردن
Касыда 169گل چو بشکفت زمین گشت پر از آب روانبگل و آب روان تازه بود جان جهان
Касыда 182ایا بهار من و عید نیکوان سپاهچو ماه ز ابر همی تابی از قبای سیاه
Касыда 184ای روی تو از چشمه خورشید سما بهدر روی زمین یار نیابی تو ز ما به
Кыта 2دلا تا کی همی جوئی منی راچه داری دوست هرزه دشمنی را
Кыта 3مرا بی وفا خواند آن بی وفاکه هرگز نگوید سخن بی جفا
Кыта 30ماهی دل من بر دو دل خویش بمن دادمن هستم از او خرم و او هست ز من شاد
Кыта 57آن را که همی جست و دلم بخت بمن داداکنون بستاند دلم از ناز و طرب داد
Кыта 69ایا ز عز و شرف تاج برنهاده بسرزمانه بر ده همه عمر دشمنانت بسر
Кыта 75ای بسته جفا با دل و گشته ز وفا دورکرده دل من زار بقول و سخن زور
Кыта 92خدای داند کز غم چگونه رنجورمغمان گیتی گنج است و من چو گنجورم
Кыта 96به تبریز خانه برین بر زمین؟بکردم بدینار و در ثمین
Кыта 130ای همه از رادی و از راستیجان و دل از راستی آراستی
Кыта 145ای آفتاب شاهان شاهی و بی قرینیپاک از همه بلائی چون گیتی آفرینی