Катран Тебризи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
افکنده و کنده است آن شمع سرایافکنده کمند و کنده بدخواه ز جای
Касыда 5تا خلد بباغ داد رونق راخوش گشت نوا مرغ مطوق را
Касыда 10مرادی رسول آمد از نزد یاراکه نز یار یادآوری نزد یارا
Касыда 11نگار ناردانی لب بهار نارون بالامیان لاله نعمان نهفته لؤلؤ لالا
Касыда 20نسیم آب بماند ببوی عنبر نابسرشگ ابر بماند بلؤلؤ خوشاب
Касыда 26سرشک ابر به کردار لؤلؤ لالاستنسیم باد به کردار عنبر ساراست
Касыда 30ایا به تیغ و قلم رنج خصم و دشمن گنجتن عدوی ترا داده روزگار شکنج
Касыда 34ای خداوندی که یزدان خاصت از داد آفریدوز همه عیبی تن پاک تو آزاد آفرید
Касыда 35به ابروان چو کمانی به زلفگان چو کمندلبانْت سوده عقیق و رخانْت ساده پرند
Касыда 41دیر آمدن شاه برآورد ز من دودگر دیرتر آید برود جان و تنم زود
Касыда 67بفرخ فال و خرم بخت و میمون روز و نیک اختربدارالملک باز آمد شه نیک اختر از لشگر
Касыда 68تا بیشتر زند به دلم عشق نیشترباشد مرا به مهر بتان میل بیشتر
Касыда 77ز روزنامه شاهان چنین دهند خبرچنین کنند بزرگان چیره دست هنر
Касыда 90هم مساعد یار دارم هم مساعد روزگاربخت با من سازگار و یار با من سازگار
Касыда 115تا عدیل دوست گشتم با طرب گشتم عدیلبر جهان و جان بدیل آرم بدو نارم بدیل
Касыда 118خیال شام فراق بتان بروز وصالمرا گداخته دارد ز غم بسان هلال
Касыда 122تا جهان از گل خرم شده چون باغ ارمآهو ایمن شده بر سبزه چو مرغان حرم
Касыда 147بتی که لاله چند از رخانش لاله ستانچه لاله ای که ندیده است خلق لاله چنان
Касыда 158حور حریر سینه کام روان حورانچشمم چو بحر دارد دل جایگاه بحران
Касыда 162ز ابرو باد آزاری بشد آراسته بستانکنون داد از می و جانان ببستان اندرون بستان
Касыда 166گر نگار من دو زلف خویش بسپارد بمنمشگ سایم من بکیل و غالیه سایم بمن
Касыда 174منم غلام خداوند زلف غالیه گونکه هست چون دل من زلف او نوان و نگون
Касыда 178هر آنچه هست نهان از منجمان جهانز رای روشن شاه زمانه نیست نهان
Касыда 187آدینه و مهرگان و ماه نوبادند خجسته هر سه بر خسرو
Касыда 197بار خدایا بسی عذاب کشیدیانده و تیمار گونه گون بچشیدی
Касыда 198بتی را که بودم بدو روزگاریجدا دارد از من بد آموزگاری
Касыда 207که را مهربانی نماید نگاریبخوشی گذارد همی روزگاری
Касыда 211نیازم ز گیتی به توست ای نیازیکه دل را امیدی و جان را نیازی
Кыта 5ای مایه شده دیدن تو روزبهی رابایسته و شایسته بهی را و شهی را
Кыта 7اگر به بستان آسیب دید نار از سیببخانه باز پشیمان شده است از آسیب